Stilte

Het werd even stil in Nederland deze zomer. Met elkaar stonden we in de brandende zon stil bij leed en verdriet. Respect toonden we. Voor overledenen, voor nabestaanden en voor de functionarissen die hun werk zo respectvol uitvoerden. De manier waarop maakte niet uit, de mate en het onderwerp van respect (voor) tonen interesseerden me: iedereen moest mee doen en wanneer de ongeschreven regels van het respect tonen niet werden gevolgd werd dat direct en luidruchtig afgekeurd. So much for het algehele respect tonen zullen we maar zeggen…

Het was ook even stil in en om mij. Ik schreef geen blogs , ruimde scherven van gebroken huwelijken, sloot een periode af, zorgde zo goed en zo kwaad als het ging voor mijn lichaam en gezondheid en keerde naar binnen. Ik zat in de zon en wandelde met mijn hond. Ik groeide in de stilte. Ontdekte dat ik mezelf uitermate prettig gezelschap vind. Er waren moeilijke en donkere momenten. Maar de stilte en rust brachten me in verbinding met mijn kracht en vertrouwen.

Heb je ook de stilte ervaren deze zomer? Misschien tijdens je vakantie, even afstand van alles. Een moment van kalmte, rust en bezinning? Ik hoop het voor je. Want vandaag pleit ik weer eens heel bewust en actief voor rust en stilte.

Het normale leven begint weer: de kinderen gaan weer naar school, je begint weer met werk of, zoals ik, je maakt nieuwe plannen en stappen op je pad. We weten allemaal dat een mens goed gedijt bij ritme, regelmaat en herkenning. En dat het veranderen van zo’n ritme niet eenvoudig is. Het vergt ratio om een beslissing te maken of datgene wat je doet nog het goede is. En daarna overtuiging en wilskracht om je nieuwe gedrag eigen te maken. Precies dat is de reden dat je in de vakantie vaak even weg van alles heel helder ziet hoe en wat je het zou willen maar dat je binnen zeer korte tijd na de vakantie weer ongemerkt terugvalt in je oude ritme. Van stress, onrust en drukte.

De crux zit hem in het ongemerkte. Wanneer je veranderingen wilt bewerkstelligen zul je bewust aan het werk moeten. Je ratio gebruiken om je af te vragen of je echt klaar bent voor een verandering en daarop een wenselijk plan te maken. En vervolgens je lijf en wilskracht gebruiken om het stap voor stap uit te voeren. Terugvallen, opkrabbelen en borgen hoort erbij. Stilte helpt erbij.

Je kan beginnen met iedere dag tien minuten stilte inplannen voor jezelf. Het lijkt belachelijk veel misschien in de drukte van je bestaan. Maar het is (laten we eerlijk zijn) belachelijk weinig in verhouding tot de tijd die je aan andere dingen en mensen besteed in de resterende 23 uur en vijftiig minuten.

Gebruik de tien minuten. Om bewust te worden. Van jezelf, je ademhaling, je lichaam, je plannen, je ritme en je leven. Bekijk of het ongeveer voldoet aan je wensen. En als dat niet zo is, verander dan jezelf of je houding zodat er meer ritme, rust en vrede komt.

Ik weet dat het niet eenvoudig is. Maar ik weet ook dat het kan.

De stilte in de zomer werd overspoeld door meer ellende en verdriet. Mensen zetten de TV niet meer aan want zijn ‘oorlogsmoe’. En het lijkt wel: hoe groter de problemen hoe kleiner de oplossingen. Laten we dichtbij ons zelf beginnen. Door de rust en kalmte in ons zelf aan te raken. En vandaar uit te verbinden met onze buurman. Kijken wat we voor hem (of haar) kunnen doen. Laten we groeien in de stilte.

De dag des oordeels

Langzaam dringt de wereld mijn droom binnen. Ik hoor het vrolijke gefluit van de vogels. Die in dit seizoen al zo vroeg enorm hun best doen om zich te laten horen. Ik neem afscheid van mijn prachtige droomwereld waarin ik oude vrienden ontmoette en onvermoede moeilijke issues uitwerkte. Ik rek me uit en voel dat mijn rug stijf en pijnlijk is. ‘Straks maar even een lekkere warme douche en wat yoga oefeningen doen’, denk ik. Dan wordt het vast beter. In totaal zijn 40 seconden verstreken.

De dag des oordeels. Wanneer jouw ochtendritueel enigszins vergelijkbare is  aan het mijne heb je in de eerste 40 seconden van wakker zijn al zeven oordelen te pakken. Door en over je lichaam en je omgeving.

Het oordelen ontstaat in onze gedachten. De mind of  ook het ego genoemd. Het is die oude ratelmachine die je ’s nachts wakker houdt met piekeren, die je ineens doet overvallen met angsten, die verbindingen legt die je belemmeren maar ook die ervoor zorgt dat je kan autorijden en die de motivator is te starten met mediteren. De mind beoordeelt voortdurend en maakt een afweging of je er wel of niet iets mee moet.

De mind is net als de auto te besturen. Door oefenen, aandacht richten en bewust worden (bijvoorbeeld van je ademhaling) kan je meer toeschouwer worden van je mind in plaats van het als een willoos slachtoffer te volgen.

Waarom zou je dit willen doen?

Omdat je wel eens wakker ligt te piekeren.

Omdat je onmogelijk overweg kan met die ene moeilijke collega (of baas, of familielid).

Omdat je moe bent, onzeker, een onbestemd gevoel hebt.

Omdat het je niks kost.

En je van alles gaat opleveren.

Meer plezier, meer rust, meer kalmte, meer genieten, duidelijker keuzes, meer contact, meer succes. En bovenal: meer liefde.

Ik begon er ongeveer zes jaar geleden mee te experimenteren. Mindfulness, meditatie. Ik was verdrietig, depressief, vond het leven oneerlijk en bovendien onbegrijpelijk. Ik startte een cursus mediteren en leerde me concentreren op mijn ademhaling. Ik leerde me bewust worden van mijn lichaam en mijn gedachten en leerde er als een toeschouwer naar te kijken. Een belangrijk leerproces dat steeds voortduurt. Met vallen en opstaan, zo las je aan het begin. Ik zet iedere stap met plezier, dankbaarheid en aanvaarding en geniet van de dingen die het me brengt. Het loslaten van oordelen is een voortdurende oefening die begint met bewustwording.

Adem diep in. Hou vast. En adem diep uit. Herhaal zo vaak je wilt.

Fijne dag.

Aspergetijd!

Het is weer zo ver: de natuur heeft haar belofte gehouden en levert ons momenteel de prachtigste asperges. Ik weet dat over smaak niet valt te twisten maar ze zijn heerlijk. Met veel plezier legde ik ze dan ook in mijn mandje vorige week: prachtige witte stengels die me deden uitkijken naar een heerlijke maaltijd.

Zoals altijd en overal, geldt het yin-yang pricipe ook hier: er is naast het plezier van lekker eten een aantal hobbels. Eén kennen we allemaal: de’ iets-meer-ruikende’ toiletgang na het eten van asperges. Je pies stinkt! Niks aan te doen, neus dicht, volgende dag is het over.

De andere hobbel kwam ik vorige week aan mijn aanrecht tegen: een stapel asperges schillen is een heidens karwei waar ik als een berg tegen op zag…. Dat moest anders! En in een split second creëerde ik het recept voor mindful asperges schillen. Worden ze nog lekkerder van! Hieronder mijn recept:

1.       Koop een berg asperges

2.       Zorg voor een goed schilmes

3.       Onderschat de power of the mind niet. NOOIT!

4.       Zorg dat je goed staat of zit (voeten op de grond)

5.       Creëer in je het gevoel van vreugde, plezier, blijdschap en/ of dankbaarheid: deze hele stapel mag jij nu bereiden en ga je straks nog meer van genieten

6.       Begin aandachtig te schillen (punt vastpakken en naar het uiteinde toe)

7.       Ontdek iets wat je er leuk/ mooi aan vindt. (Ikzelf vond het prachtig om te zien hoe er een glimmend laagje tevoorschijn kwam wanneer ik met het mesje langs de asperge schilde).

8.       Blijf steeds je aandacht richten en genieten.

Het was bijna een teleurstelling te merken dat de stapel geschild was. Wat een heerlijke oefening!

Eitjes erbij, ham en aardappeltjes, botersausje en smullen maar!

Gun jezelf het plezier. Juist in dagelijkse handelingen zitten prachtige oefeningen om je mind te sturen in plaats klakkeloos te volgen. Tuin schoffelen, stofzuigen, routineklussen op je werk. Maak er een meditatieoefening van en beleef het plezier.

The steady guide

‘Love is our steady guide’ was de spreuk bij mijn kopje thee vanmorgen. Een waarheid als een koe natuurlijk. Want met het gegeven dat we levende wezens zijn, zit in ons systeem ingebakken dat we het best gedijen in een veilige, liefdevolle omgeving. Dat die er niet altijd is, ook dat is een feit. We leven in oorlog, hebben zorgen, verliezen geliefden en proberen ons staande te houden in de golven van economische crises, draaikontende politici en scheldende mensen wanneer je een fout maakt in het verkeer.

En dan toch een pleidooi voor liefde? Juist. Alleen al omdat ik weet dat het troost, heelt, verwarmt en sterkt wanneer er liefde is. In, voor en om jezelf heen.

Om maar eens met het eerste te beginnen: de liefde in jezelf vind je door te mediteren. Door stil te worden en je met aandacht te verbinden met de rust, vrede en dus ook liefde in jezelf. Voor mij een reden om in de woelige tijd iedere dag minimaal vijf minuten vrij te maken voor meditatie. Het geeft rust, vertrouwen en kracht om de moeilijkheden van het leven te kunnen doorstaan.

Vervolgens de liefde voor jezelf. Velen van ons zijn zeer bedreven in het naar beneden halen, kleineren en afstraffen van hun eigen handelen, gedachten of gevoelens. Je bent je eigen grootste criticus. Want het kon altijd beter. Een weinig constructief en afbrekende houding en gedachte die je zou moeten stoppen. Bekijk de negatieve gedachten vanuit een derde-visie standpunt, geef een score voor de realiteit ervan, leer en verbeter je gedrag waar nodig en stop met jezelf kleineren en naar beneden halen. Ook hier helpt mediteren: wanneer je in contact bent met je liefdevolle kern wordt het haast onmogelijk zo streng en onaardig met jezelf om te gaan.

Dit helpt ook bij het derde onderwerp: liefde om je heen. Vaak verwarren we een aantal dingen en proberen we onze eigen tekorten op te vullen met de liefde van een ander. Wanneer die niet precies voldoet aan jouw wensen en eisen gaat het mis: we verwijten de ander dat hij of zij onvoldoende tegemoet komt aan onze liefdeshunkering.

Laten we het eens omkeren: wanneer je nou begint met het vergroten van een liefdevolle omgeving in en voor jezelf, kan je vanuit daar ook deze liefde gaan delen en verspreiden naar anderen. Daarmee bereik je allerlei leuke gevolgen en situaties omdat zowel mens, dier als natuur direct positief reageert op liefde. Dat geeft dus een enorm vliegwiel effect!

Ben ik naïef, overgevoelig en ‘roze-brillerig’? Ja. Allemaal. Reden waarom ik het soms moeilijk heb. En waarom ik de prachtigste gesprekken voer. Op straat, tijdens mijn coachings en trainingen en in mijn meditaties. Love is my steady guide en ik gun jou dezelfde zachte kracht.

Je bent welkom en ik hou van jou.

The truth...

Heb je de Selfie van de Oscars gezien? De meest geretweete foto ooit en daarom reden voor wat stof. Mocht je niet hebben opgelet: een selfie is een foto die je van jezelf maakt, het geeft meestal leuke, spontane beelden en het woord selfie kreeg een aantal maanden geleden de titel ‘woord van het jaar 2013’. De foto werd in ieder geval 3,2 miljoen keer geretweet, we vonden hem allemaal leuk en spontaan en waren dan ook behoorlijk verbolgen dat het geheel een reclamestunt bleek van Samsung. Grappig dat we ons dan ineens betrapt voelen in onze naïviteit en alleen nog  maar zure opmerkingen kunnen maken over de foto die we eerst zo leuk vonden. Weer eens een bewijs dat alles een kwestie van perspectief  is…… (en je dus moet leren mediteren!).

Het zette me aan het denken over het beeld dat wij hebben van onszelf.  Ik vind het uiterst opvallend dat veel mensen voor een werkelijke beleving van hetgeen ze hebben meegemaakt een foto of video nodig hebben. Ik herinner me al jaren geleden op een safari in Botswana de paniek van een medereiziger toen zijn camera kapot bleek te zijn. Toen ik hem aanraadde gewoon om zich  heen te kijken en te genieten, vloog hij me bijna aan. Het doet me afvragen waar onze waarheid ligt: in het moment van beleving of erna bij het terugkijken van de foto’s?

Door de enorme groei van mogelijkheden om beelden te maken van hetgeen we meemaken zie  je al bij kinderen op heel jonge leeftijd deze tweestrijd ontstaan. Mijn buurjongen van 7 genoot overduidelijk meer van het filmpje dat hij terugkeek van zichzelf al stoeiend met mijn hond dan van het stoeien zelf dat hij een minuut ervoor gedaan had.

Misschien is het moeilijk, komt het heel dichtbij of weten we niet meer zo goed  hoe het moet: ervaren in het moment zelf. Ergens voelen we wel de behoefte: de enorme vraag, interesse en aandacht naar meditatie en mindfulness geeft aan dat we diep van binnen ons niet goed voelen bij de verwijdering van onszelf.

En zoals met veel dingen: oefening baart kunst. Er zijn verschillende manieren om te beginnen. Wanneer je dit blog regelmatig leest, gun je jezelf tijd en ruimte om even stil te staan en je mening te vormen. Je kan een cursus mediteren volgen, je baas enthousiasmeren en ook kan je zelf beslissen je bewustwording te vergroten.

Begin met kleine stapjes: besluit iedere dag voor of na het tandenpoetsen 1 minuut bewust te ademen en te voelen. Kijk daarbij in de spiegel naar je lichaam. Alleen kijken en niet oordelen! Hiermee vergroot je je bewust zijn en maak je langzaam kennis met jezelf. Na enige oefening zal je merken dat je vaker op een dag even bewust bent, van je lichaam, je ademhaling en je gedachten. Uit ervaring kan ik je zeggen dat deze ontdekkingsreis naar jezelf de mooiste reis is die je kan maken. Daar kan geen wildsafari of Nepalese berg tegenop.

Plan voor jezelf ook eens deze ontdekkingsreis, het is echt een enorme aanrader en kost niks! Vergeet je camera niet ;) !

Grenzen stellen

Iedereen die wel eens te maken heeft gehad met het opvoeden of begeleiden van bijvoorbeeld kinderen of honden kent het dilemma: hoe zorg je ervoor dat de volgens jou geldende regels en afspraken worden nageleefd? Je kan er  boeken over lezen, studies volgen en ook de vermakelijke programma’s op TV bieden je een helpende hand: zowel de Dog Whisperer als de Nanny leggen uit dat we kalm en assertief moeten zijn. Consequent. Dat wil zeggen: regels uitleggen, consequenties uiteenzetten van overtreding en vervolgens disciplineren wanneer de regels geschonden worden.

Disciplineren is natuurlijk een mooi woord voor ‘straffen’: jij doet niet wat je verteld is dat je moet doen en daarom krijg je nu een straf. Met de dreigende onrust in het Oosten spookt  dit onderwerp en alle aanverwante zaken al een aantal dagen door mijn hoofd. Want hoe zorg je nou dat gemaakte afspraken en grenzen niet met voeten getreden worden?

Dat brengt ons direct bij het dilemma: wat werkt beter: straffen of belonen? In onze gevangenis werkt men vanaf deze week met het ‘promoveren- degraderen systeem’. Op de website van de Rijksoverheid lees je: Promotie of degradatie volgt op basis van een stoplichtmodel: groen (gewenst) gedrag betekent promoveren. Oranje (dit-kan-beter) en rood (ongewenst) gedrag leiden in principe beide tot niet promoveren of juist tot degraderen. Rood gedrag is grensoverschrijdend en kan daarnaast nog disciplinair worden bestraft. http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2014/03/01/promoveren-degraderen-systeem-binnen-gevangenis-in-werking.html

Helder, simpel en duidelijke afspraken. Op naar stap twee: uitvoeren en handhaven.

Ook als je niet direct te maken hebt met kinderen, gedetineerden, honden of dreigende buurlanden, bevind je je vast wel eens in een situatie waarin (je) grenzen overschreden worden. Tot waar laat je het gaan en hoe is je balans tussen straffen en belonen?

En zoals altijd: het juiste antwoord begint in jezelf en bij je eigen rust. ‘Schreeuwen is onmacht’ legde een als ‘psychisch ziek’ bestempelde man mij van de week uit. Dat uiterste lost niks op en maakt het alleen maar erger. Ook hij voegt  zich bij de groep van leiders, leraren en mensen die vanuit hun doordachte overtuiging staan voor hun lessen: in kalmte aangeven hoe we het doen en waar de grenzen zijn.

Handhaaf je de grenzen niet omdat je jezelf en de wereld niet serieus neemt? Hoe groot of hoe klein de situatie ook is: je stevent af op escalatie. Want een kind, hond, mens of politicus op zoek naar grenzen zal net zo lang doorgaan totdat duidelijk is waar ze liggen. De Krim, Duitsland of Utrecht. Wie zal het zeggen?

Neem uitgebreid de tijd om na te denken. Over de regels die je wilt hanteren en waar je voor wilt staan. Zowel grote als kleine regels. Over hoe je wilt dat er met je wordt omgegaan tot hoe laat je kind naar bed moet. Bedenk je goed dat regels en normen sterk worden beïnvloed door de geografische ligging en tijdsgeest. Wees daarom zorgvuldig in je overweging en onderbouwing. Zorg dan dat je vanuit je innerlijke rust en kalmte de regels uitlegt en dat ze worden nageleefd. Soms zal je positief gedrag kunnen belonen en soms zal je kalm en assertief een stopbord omhoog moeten houden.

Beste hond, kind of Rus: de grens is hier. Je overschrijdt hem niet. Laten we ademen, zeer duidelijk en ook kalm zijn en verbinden.

Ik ben ongelukkig

‘Ik ben ongelukkig’. Een antwoord dat je niet behoort te geven wanneer je gevraagd wordt hoe het gaat. Want er is toch zoveel om dankbaar voor te zijn en bovendien worden de meeste mensen zenuwachtig van ongeluk en pijn. Daar gaan ze niet zo soepel mee om. Moeilijk- moeilijk-moeilijk.

De grootste misvatting van de mens is dat hij altijd gelukkig wil zijn. Een illusie. Het voortdurende streven naar geluk verandert ons in rusteloze wezens. Altijd hongerig op zoek. Naar een volgend shot geluk. We beëindigen relaties omdat we denken meer geluk bij de buurvrouw te vinden. Onze kinderen, exen, ouders en natuurlijk onszelf overwegend ongelukkig achterlatend. We veranderen van baan, woonomgeving en eetpatroon zonder nadenken wanneer we vermoeden dat we er gelukkiger van zullen worden.

‘Ha’! Zul je misschien zeggen. ‘Zo ben ik niet! Ik weet allang dat geluk niet afhankelijk is van anderen of omstandigheden. Geluk…’, zo zal je zeggen,’ is iets wat van binnen uit komt. Natuurlijk helpen omstandigheden ten goede of kwade maar uiteindelijk gaat het erom wat Ík ervan maak, hoe Ík het ervaar en wat Ík ermee doe. Geluk is een keuze’! En dus voel je je misschien wel extra stom, zielig of alleen wanneer je je realiseert dat je helemaal niet gelukkig bent. Je bent niet alleen ongelukkig, het is ook nog je eigen schuld….. Tja.

Geluk is een totaal overschatte state of mind. Ons hongerige streven ernaar als verslaafde junkies brengt ons niet veel goeds. Voortdurend op zoek naar een volgend shot, worden onze gedragingen steeds gekker: de huizen groter, reizen exotischer, seks- en drankuitspattingen extremer. We zijn geluksjunks.

De rijen filosofen waarin ik me de laatste tijd verdiep leggen me haarfijn uit dat het ook eeuwen geleden al heel normaal was dat je je ongelukkig voelde. Ik pleit daarom voor aanvaarding. Voor een meer realistische invulling en beleving van ons zijn: je ervaart heel soms geluk, af en toe tevredenheid, soms depressies en ongeluk en de resterende stukjes tijd worden als vanzelf ingevuld.

Wanneer je je hierbij neerlegt ontstaat er ruimte. Om te ontspannen, uit te rusten en af te kicken van je geluksdrang. Dat opent de weg naar je innerlijke rust en kalmte. Onder andere te bereiken en nader te onderzoeken tijdens meditatie. Zou zo maar eens kunnen dat je daar een zeer diep geluksgevoel ervaart. En voor alle andere momenten: wees reëel, geniet, stop met het najagen van de illusie van voortdurend geluk. Denk na. Soms ben je ongelukkig. En dat mag je best zeggen.