Selma Falk

Selma Falk

dinsdag 18 maart 2014

The steady guide


‘Love is our steady guide’ was de spreuk bij mijn kopje thee vanmorgen. Een waarheid als een koe natuurlijk. Want met het gegeven dat we levende wezens zijn, zit in ons systeem ingebakken dat we het best gedijen in een veilige, liefdevolle omgeving. Dat die er niet altijd is, ook dat is een feit. We leven in oorlog, hebben zorgen, verliezen geliefden en proberen ons staande te houden in de golven van economische crises, draaikontende politici en scheldende mensen wanneer je een fout maakt in het verkeer.
En dan toch een pleidooi voor liefde? Juist. Alleen al omdat ik weet dat het troost, heelt, verwarmt en sterkt wanneer er liefde is. In, voor en om jezelf heen.
Om maar eens met het eerste te beginnen: de liefde in jezelf vind je door te mediteren. Door stil te worden en je met aandacht te verbinden met de rust, vrede en dus ook liefde in jezelf. Voor mij een reden om in de woelige tijd iedere dag minimaal vijf minuten vrij te maken voor meditatie. Het geeft rust, vertrouwen en kracht om de moeilijkheden van het leven te kunnen doorstaan.
Vervolgens de liefde voor jezelf. Velen van ons zijn zeer bedreven in het naar beneden halen, kleineren en afstraffen van hun eigen handelen, gedachten of gevoelens. Je bent je eigen grootste criticus. Want het kon altijd beter. Een weinig constructief en afbrekende houding en gedachte die je zou moeten stoppen. Bekijk de negatieve gedachten vanuit een derde-visie standpunt, geef een score voor de realiteit ervan, leer en verbeter je gedrag waar nodig en stop met jezelf kleineren en naar beneden halen. Ook hier helpt mediteren: wanneer je in contact bent met je liefdevolle kern wordt het haast onmogelijk zo streng en onaardig met jezelf om te gaan.
Dit helpt ook bij het derde onderwerp: liefde om je heen. Vaak verwarren we een aantal dingen en proberen we onze eigen tekorten op te vullen met de liefde van een ander. Wanneer die niet precies voldoet aan jouw wensen en eisen gaat het mis: we verwijten de ander dat hij of zij onvoldoende tegemoet komt aan onze liefdeshunkering.
Laten we het eens omkeren: wanneer je nou begint met het vergroten van een liefdevolle omgeving in en voor jezelf, kan je vanuit daar ook deze liefde gaan delen en verspreiden naar anderen. Daarmee bereik je allerlei leuke gevolgen en situaties omdat zowel mens, dier als natuur direct positief reageert op liefde. Dat geeft dus een enorm vliegwiel effect!
Ben ik naïef, overgevoelig en ‘roze-brillerig’? Ja. Allemaal. Reden waarom ik het soms moeilijk heb. En waarom ik de prachtigste gesprekken voer. Op straat, tijdens mijn coachings en trainingen en in mijn meditaties. Love is my steady guide en ik gun jou dezelfde zachte kracht.
Je bent welkom en ik hou van jou.

dinsdag 11 maart 2014

The truth...

Heb je de Selfie van de Oscars gezien? De meest geretweete foto ooit en daarom reden voor wat stof. Mocht je niet hebben opgelet: een selfie is een foto die je van jezelf maakt, het geeft meestal leuke, spontane beelden en het woord selfie kreeg een aantal maanden geleden de titel ‘woord van het jaar 2013’. De foto werd in ieder geval 3,2 miljoen keer geretweet, we vonden hem allemaal leuk en spontaan en waren dan ook behoorlijk verbolgen dat het geheel een reclamestunt bleek van Samsung. Grappig dat we ons dan ineens betrapt voelen in onze naïviteit en alleen nog  maar zure opmerkingen kunnen maken over de foto die we eerst zo leuk vonden. Weer eens een bewijs dat alles een kwestie van perspectief  is…… (en je dus moet leren mediteren!).

Het zette me aan het denken over het beeld dat wij hebben van onszelf.  Ik vind het uiterst opvallend dat veel mensen voor een werkelijke beleving van hetgeen ze hebben meegemaakt een foto of video nodig hebben. Ik herinner me al jaren geleden op een safari in Botswana de paniek van een medereiziger toen zijn camera kapot bleek te zijn. Toen ik hem aanraadde gewoon om zich  heen te kijken en te genieten, vloog hij me bijna aan. Het doet me afvragen waar onze waarheid ligt: in het moment van beleving of erna bij het terugkijken van de foto’s?
Door de enorme groei van mogelijkheden om beelden te maken van hetgeen we meemaken zie  je al bij kinderen op heel jonge leeftijd deze tweestrijd ontstaan. Mijn buurjongen van 7 genoot overduidelijk meer van het filmpje dat hij terugkeek van zichzelf al stoeiend met mijn hond dan van het stoeien zelf dat hij een minuut ervoor gedaan had.
Misschien is het moeilijk, komt het heel dichtbij of weten we niet meer zo goed  hoe het moet: ervaren in het moment zelf. Ergens voelen we wel de behoefte: de enorme vraag, interesse en aandacht naar meditatie en mindfulness geeft aan dat we diep van binnen ons niet goed voelen bij de verwijdering van onszelf.
En zoals met veel dingen: oefening baart kunst. Er zijn verschillende manieren om te beginnen. Wanneer je dit blog regelmatig leest, gun je jezelf tijd en ruimte om even stil te staan en je mening te vormen. Je kan een cursus mediteren volgen, je baas enthousiasmeren en ook kan je zelf beslissen je bewustwording te vergroten.
Begin met kleine stapjes: besluit iedere dag voor of na het tandenpoetsen 1 minuut bewust te ademen en te voelen. Kijk daarbij in de spiegel naar je lichaam. Alleen kijken en niet oordelen! Hiermee vergroot je je bewust zijn en maak je langzaam kennis met jezelf. Na enige oefening zal je merken dat je vaker op een dag even bewust bent, van je lichaam, je ademhaling en je gedachten. Uit ervaring kan ik je zeggen dat deze ontdekkingsreis naar jezelf de mooiste reis is die je kan maken. Daar kan geen wildsafari of Nepalese berg tegenop.
Plan voor jezelf ook eens deze ontdekkingsreis, het is echt een enorme aanrader en kost niks! Vergeet je camera niet ;) !

dinsdag 4 maart 2014

Grenzen stellen


Iedereen die wel eens te maken heeft gehad met het opvoeden of begeleiden van bijvoorbeeld kinderen of honden kent het dilemma: hoe zorg je ervoor dat de volgens jou geldende regels en afspraken worden nageleefd? Je kan er  boeken over lezen, studies volgen en ook de vermakelijke programma’s op TV bieden je een helpende hand: zowel de Dog Whisperer als de Nanny leggen uit dat we kalm en assertief moeten zijn. Consequent. Dat wil zeggen: regels uitleggen, consequenties uiteenzetten van overtreding en vervolgens disciplineren wanneer de regels geschonden worden.
Disciplineren is natuurlijk een mooi woord voor ‘straffen’: jij doet niet wat je verteld is dat je moet doen en daarom krijg je nu een straf. Met de dreigende onrust in het Oosten spookt  dit onderwerp en alle aanverwante zaken al een aantal dagen door mijn hoofd. Want hoe zorg je nou dat gemaakte afspraken en grenzen niet met voeten getreden worden?
Dat brengt ons direct bij het dilemma: wat werkt beter: straffen of belonen? In onze gevangenis werkt men vanaf deze week met het ‘promoveren- degraderen systeem’. Op de website van de Rijksoverheid lees je: Promotie of degradatie volgt op basis van een stoplichtmodel: groen (gewenst) gedrag betekent promoveren. Oranje (dit-kan-beter) en rood (ongewenst) gedrag leiden in principe beide tot niet promoveren of juist tot degraderen. Rood gedrag is grensoverschrijdend en kan daarnaast nog disciplinair worden bestraft. http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2014/03/01/promoveren-degraderen-systeem-binnen-gevangenis-in-werking.html
Helder, simpel en duidelijke afspraken. Op naar stap twee: uitvoeren en handhaven.
Ook als je niet direct te maken hebt met kinderen, gedetineerden, honden of dreigende buurlanden, bevind je je vast wel eens in een situatie waarin (je) grenzen overschreden worden. Tot waar laat je het gaan en hoe is je balans tussen straffen en belonen?
En zoals altijd: het juiste antwoord begint in jezelf en bij je eigen rust. ‘Schreeuwen is onmacht’ legde een als ‘psychisch ziek’ bestempelde man mij van de week uit. Dat uiterste lost niks op en maakt het alleen maar erger. Ook hij voegt  zich bij de groep van leiders, leraren en mensen die vanuit hun doordachte overtuiging staan voor hun lessen: in kalmte aangeven hoe we het doen en waar de grenzen zijn.
Handhaaf je de grenzen niet omdat je jezelf en de wereld niet serieus neemt? Hoe groot of hoe klein de situatie ook is: je stevent af op escalatie. Want een kind, hond, mens of politicus op zoek naar grenzen zal net zo lang doorgaan totdat duidelijk is waar ze liggen. De Krim, Duitsland of Utrecht. Wie zal het zeggen?
Neem uitgebreid de tijd om na te denken. Over de regels die je wilt hanteren en waar je voor wilt staan. Zowel grote als kleine regels. Over hoe je wilt dat er met je wordt omgegaan tot hoe laat je kind naar bed moet. Bedenk je goed dat regels en normen sterk worden beïnvloed door de geografische ligging en tijdsgeest. Wees daarom zorgvuldig in je overweging en onderbouwing. Zorg dan dat je vanuit je innerlijke rust en kalmte de regels uitlegt en dat ze worden nageleefd. Soms zal je positief gedrag kunnen belonen en soms zal je kalm en assertief een stopbord omhoog moeten houden.
Beste hond, kind of Rus: de grens is hier. Je overschrijdt hem niet. Laten we ademen, zeer duidelijk en ook kalm zijn en verbinden.