Reiki: wat het oplevert en hoe je een behandeling wint!

Mediteren: hoe en waarom?

Van werkstress naar rust

#aandachtvoorstilte

Vanavond herdenken we de doden. We herdenken de mensen die gestorven zijn in oorlogen die groter waren dan zijzelf.

Ik herinner me de herdenking op de kleine begraafplaats aan de rand van het bos in het dorp waar ik als kind woonde. We liepen langs het bosbessen-laantje ernaar toe, de trein stond stil op het aanliggende spoor. Er werd wat gesproken en daarna volgde het meest indrukwekkende onderdeel, zo vond ik: vanachter een boom klonk een trompet. De Taptoe, zo leerde ik later.

De aankondiging voor stilte. In de zin van: er werd even niets gezegd.

Stil was het niet: ik herinner me het vrolijke gekwetter van de vogels, het ruizen van de blaadjes, een kuch. Aan de hand van mijn vader nam ik al deze geluiden in me op.

Mijn Joodse opa maakte 2 oorlogen mee. Als Duits jongetje geboren in Strasbourg vluchtte hij tijdens de eerste wereldoorlog met zijn ouders naar Duitsland. In de tweede wereldoorlog was hij als Joodse man in Duitsland zijn leven ook niet zeker en vluchtte naar Nederland. Wellicht is het zijn bloed door mijn aderen: de relatieve stilte bij de dodenherdenking maakt een diepe indruk: hier gebeurt iets belangrijks, iets van waarde, iets wat gaat over respect, oorlog, liefde en pijn. Begrijpen deed ik het als kind niet, voelen des te beter.

De laatste dagen is er veel aandacht voor onze herdenking vanavond. Door de stilte heen willen anderen lawaai maken. De rechter heeft dit verboden en we zullen zien wat het feitelijk wordt. We hebben er veel aandacht aan gegeven.

Als yoga- en meditatiejuf leer en ervaar ik zelf en met anderen dat IK bepaal waar mijn aandacht naar toe gaat. Dat is een hele klus, zo merk je als je gaat mediteren. Want aandacht laat zich nogal makkelijk afleiden. Door lichamelijke afleidingen (pijn), door gedachten, gevoelens en door geluiden om je heen. Als je mediteert doe je niets anders dan het trainen van je aandachtsspier: je maakt een keuze waar je je aandacht op wilt richten (bijvoorbeeld je ademhaling), focust je hierop, bent even in aandacht en…. afgeleid. Je maakt een boodschappenlijstje/ piekert/ bent nog boos op je moeder etc. etc. Dat is het moment van winst, zo leer ik mensen altijd. Want het moment dat je je realiseert dat je aandacht ergens anders op is gericht kan je op een liefdevolle manier je aandacht weer terugbrengen naar het onderwerp van jouw keuze.

Dit hele proces speelt zich af in jou. Het helpt je om je meer bewust te maken van jezelf, van wie je daadwerkelijk bent. Het doet je ervaren hoe het is om te staan in je eigen kracht, in je enorme eigen kracht. Waardoor het minder belangrijk is wat anderen om je heen van je vinden of doen.

Deze keuze hebben wij mensen allemaal.

Zo ook in aanloop naar vanavond. Wat iedereen ook doet, welk lawaai ook wordt gemaakt: je hebt volledige keuzevrijheid. Je kan kiezen in volle aandacht te herdenken, dankbaar te zijn, liefde te sturen. Alle gruwelen die hebben plaatsgevonden, alle oorlogen die zijn (en worden) gevoerd, alle pijn en verdriet die ook door mijn aderen heen stroomt kunnen niets veranderen aan de verbinding die ik voel met mijn krachtige stroom en aan mijn keuzevrijheid mijn aandacht te richten. Ze veranderen niets aan de dankbaarheid en het diepe respect dat ik voel. Voor iedereen die kiest voor eerlijkheid, oprechte waarheid, liefde en verbinding. Daarop richt ik vanavond mijn aandacht.

Opa Basel: deze is voor jou!

Beste Ralph

Kreeg je vroeger wel eens een aai over je bol van je moeder, Ralph? Of een vriendschappelijke stomp van de hockeycoach tegen je schouder? Ken je het gevoel geliefd te worden, gewoon om wie je bent? Ik hoop het Ralph. Want deze dagen zal je dat gevoel van eigenwaarde nodig hebben. Je zal het in jezelf moeten vinden nu de ING spelletjes speelt met jou en je waardering.

Ik leef met je mee Ralph. Want stel nou dat jij zo’n bankmedewerker (topman!) bent die zijn carrière heeft gemaakt door de juiste mensen te kennen. Die de blik voortdurend heeft ‘op de stip op de horizon’. Die praat over headhunten, expanden en meer van dat soort termen. Stel nou Ralph, dat je steeds hebt gedacht dat het gaat over welke zakelijke successen je hebt bereikt, over hoe groot je omzet is en over hoeveel mensen je aanstuurt. En dat dit ook zo bevestigd is door de omgeving waarin je je bevindt. Want eerlijk is eerlijk: het salaris van 1.75 miljoen euro wat je nu krijgt ligt ook iets boven het gemiddelde toch?

Het zou flauw zijn de verantwoordelijkheid voor deze scheefgroei in jouw schoenen te schuiven, Ralph. Natuurlijk is het niet alleen jouw schuld dat we zakenlieden, bankmedewerkers en politici financieel beter waarderen dan (ik noem maar iets) vuilnisophalers, verwarmingsmonteurs of verzorgenden. Dat is het systeem dat we met elkaar gecreëerd hebben en wat we dus met elkaar kunnen (en moeten) veranderen.

De voor jou voorgestelde salarisverhoging die de ING deed heeft een golf van verontwaardiging en opschudding teweeg gebracht. Krom natuurlijk omdat het door ons ingestelde systeem al jaren zo werkt maar ok, positief bekeken: laat dit een start zijn voor heroverweging.

Wat is (van) waarde? Wat heeft welke waarde? Hoe bouwen we om deze waarden een werkend systeem?

Zo maar wat vragen die we met elkaar moeten beantwoorden. Want Ralph, ook jij vindt toch dat het systeem van meer op de grote hoop met allerlei excessen tot gevolg niet meer van 2018 is?

Zo maar wat hints voor de antwoorden:

Toen ik een aantal weken geleden voor mijn werk een fantastische (en zakelijk zeer succesvolle) man begeleidde die op jonge leeftijd stierf aan een afschuwelijke ziekte telde voor hem alleen de waardering en liefde die hij voelde voor en van zijn naasten.

Als naast de eerder genoemden chauffeurs, ordehandhavers, vakkenvullers en schoonmakers ophouden hun werk te doen komt binnen korte tijd jouw en mijn dagelijkse leven in de knoei. Dan heb ik geen tijd meer om dit stukje te schrijven en houd jij je bezig met verzamelen van eerste levensbehoeften als voedsel en warm onderdak.

Kort door de bocht concluderend lijkt het logisch ons waardesysteem aan te passen naar een evenwichtiger verdeling. Eén waarbij liefde, aandacht, zorg, ondersteuning en medemenselijkheid belangrijke graadmeters zijn. Zodat aan het eind van ieders leven tevreden kan worden teruggekeken naar de balans. Tussen werk en liefde, tussen aandacht en waardering en tussen mensen onderling.

Denk er nog eens over Ralph, terwijl je vanavond je tanden poetst. Waarna ik je van harte gun dat je gelukkig, kalm en evenwichtig in bed kunt stappen naast een liefdevolle partner die je vasthoudt. Ik wens je alle goeds.

Dumpen

Ze heeft genoeg van hem. Is er helemaal klaar mee. Hij luistert niet, doet te weinig met de kinderen en ruimt nooit iets op. Doodvermoeiend. Jaren heeft ze geïnvesteerd: eerst lief en positief met uitleg en toelichting (dit broekje kleurt niet bij dat T shirt) en langzamerhand korter en duidelijker. Want ook zij is moe, druk en vol. Ze heeft maar twee kinderen gebaard. Maar nu voelt het als drie…… Ze gaat hem dumpen. Want ook zij heeft recht op liefde, aandacht, ondersteuning en lekkere seks. Allemaal dingen die ze allang niet meer van hem krijgt.

He loved her so much he already started to ignore her.

Ik kan niks meer goed doen. Al voordat ik thuiskom voel ik de spanning in mijn schouders kruipen: wat zal er vandaag weer eens niet goed zijn. De afgelopen tijd zijn alle mogelijke misstappen de revue gepasseerd: ik kleed de kinderen niet goed, zet de vuilnis niet buiten, zit teveel op mijn smartphone, ga waarschijnlijk vreemd en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vraag niet meer. Omdat het toch nooit goed is. Het verkeerde moment, de onjuiste toon of ik had er al eerder naar moeten vragen. Ik vind mijn rust in de parallelle wereld van mijn telefoon: beetje filmpjes kijken, chatten met de mannen uit de zondagmorgen fietsclub en pokemons vangen. Ik wil graag seks, lol en weer leuke dingen samen doen. Als ik me een beetje gedeisd houd waait de storm wel over, zo dacht ik. Nu gaat ze me dumpen.

 She loved him so much, she already started to change him.

Samsara wordt het in het boeddhisme en hindoeïsme genoemd. De terugkerende beweging van leven, dood en wedergeboorte. Als een draaimolen steeds hetzelfde rondje. Het is meegaan en geloven dat de wereld van begeerte, irritatie en verwarring de waarheid is. En als in de draaimolen kom je steeds langs dezelfde punten van pijn, verdriet en plezier. Filosoof Shankara noemde het het ‘universele wordingsproces’, het eindeloze worden. In contrast tot het eindeloze Zijn.

‘Ik ben verliefd op een ander. Je moet gaan. Het spijt me maar hij is leuker, liever, aantrekkelijker. Hij wast wel zijn handen voor het eten, woont in een mooi huis. Hij gaat voor me zorgen. En hoewel ik dat niet nodig heb, vind ik het wel fijn. Het spijt me. We hebben het goed gehad maar het is klaar. Misschien had ik beter moeten weten, je bent nooit attent geweest. Je hebt me nooit echt begrepen’.

Ik pak mijn spullen en ga. Weer op pad. Ik neem me voor te leren. Me eerst te verbinden met mezelf en vanuit daar pas met een ander.

Het pure Zijn. Daar waar je in contact bent met je puurheid. Voorbij materie, verlangens, aversie en ignorantie. Je puurheid in verbinding, groter dan jijzelf. Met het universum. De weg hiernaar toe is je adem. Bewust in en uit ademen. Om vervolgens zonder oordeel of verwachting te laten komen wat er komt. Mediteren.

Goede reis

‘Het is goed zo’. Afwachtend kijkt de jonge vrouw de zaal in. Ze heeft zojuist gesproken over positiviteit, liefde, knuffelen, lachen, geluk en samen zijn. Ze vertelde dat het hartstikke goed ging. Na een lange, moeilijker periode was er nu licht, geluk en plezier. En nu kijkt ze de zaal in. Een lichte trilling in haar lip. Ik kijk naar haar. Zie een fysiek kleine vrouw met een enorme power. Met haar afgetrapte gympen en strakke zwarte broek lijkt ze jong. Waarschijnlijk jonger dan ze is. Ik ken haar niet. En word weggeblazen door haar kracht, uitstraling, liefde en woorden. Ik adem zachtjes in en weer helemaal uit. Zet mijn beide voeten op de grond. Het moet nog beginnen.

We zitten in de zaal om in volle aandacht bij haar moeder te zijn. Die vorige week niet terug kwam van haar dagelijkse ochtendwandeling. Omdat ze getroffen werd door een fatale hersenbloeding. Haar moeder werd 62 jaar. Ik ken haar als even zo krachtige vrouw: klein van lichaam, groot van kracht. Ze hielp me door een moeilijke periode heen met voedingsadvies, massage, acupunctuur. En met er zijn. Wat een kracht, wat een liefde.

En die zie ik nu doorgegeven in haar kind. Dat daar zo dapper staat. En ik ben diep geraakt. Zoom uit naar mezelf, mijn eigen leven, mijn eigen familie. En zonder oordeel kijk ik naar de verschillen. En neem ik een besluit: pure liefde en positiviteit.

Ik voel me dankbaar en nederig. Dat ik dit hier mag leren. Laat de tranen stromen bij het verdriet van familie en close vrienden, zing voor de laatste keer mijn mantra om haar op haar reis te begeleiden en leg een centje op haar kist voor mocht ze het nodig hebben bij de overtocht.

Ik neem me ten diepste voor hard te werken. Bewust te blijven. Steeds te proberen dieper en sterker in contact te zijn met mijn eigen liefde en positiviteit. Zodat ik het kan delen met anderen. Iedere ademhaling weer.

Akal.