Goede reis

‘Het is goed zo’. Afwachtend kijkt de jonge vrouw de zaal in. Ze heeft zojuist gesproken over positiviteit, liefde, knuffelen, lachen, geluk en samen zijn. Ze vertelde dat het hartstikke goed ging. Na een lange, moeilijker periode was er nu licht, geluk en plezier. En nu kijkt ze de zaal in. Een lichte trilling in haar lip. Ik kijk naar haar. Zie een fysiek kleine vrouw met een enorme power. Met haar afgetrapte gympen en strakke zwarte broek lijkt ze jong. Waarschijnlijk jonger dan ze is. Ik ken haar niet. En word weggeblazen door haar kracht, uitstraling, liefde en woorden. Ik adem zachtjes in en weer helemaal uit. Zet mijn beide voeten op de grond. Het moet nog beginnen.

We zitten in de zaal om in volle aandacht bij haar moeder te zijn. Die vorige week niet terug kwam van haar dagelijkse ochtendwandeling. Omdat ze getroffen werd door een fatale hersenbloeding. Haar moeder werd 62 jaar. Ik ken haar als even zo krachtige vrouw: klein van lichaam, groot van kracht. Ze hielp me door een moeilijke periode heen met voedingsadvies, massage, acupunctuur. En met er zijn. Wat een kracht, wat een liefde.

En die zie ik nu doorgegeven in haar kind. Dat daar zo dapper staat. En ik ben diep geraakt. Zoom uit naar mezelf, mijn eigen leven, mijn eigen familie. En zonder oordeel kijk ik naar de verschillen. En neem ik een besluit: pure liefde en positiviteit.

Ik voel me dankbaar en nederig. Dat ik dit hier mag leren. Laat de tranen stromen bij het verdriet van familie en close vrienden, zing voor de laatste keer mijn mantra om haar op haar reis te begeleiden en leg een centje op haar kist voor mocht ze het nodig hebben bij de overtocht.

Ik neem me ten diepste voor hard te werken. Bewust te blijven. Steeds te proberen dieper en sterker in contact te zijn met mijn eigen liefde en positiviteit. Zodat ik het kan delen met anderen. Iedere ademhaling weer.

Akal.

Let's go!

Wie ben ik eigenlijk? Vraag jij je dat ook wel eens af?  In veel geloofsovertuigingen vind je een mooi antwoord op deze vraag:  jij bent de ander. The other is you. Onder andere in het boeddhisme, hindoeïsme, christendom en islam vind je verschillende vormen van dit zelfde uitgangspunt: op een bepaald punt zijn we allemaal verbonden. Dit betekent dat wanneer ik voor jou goed doe, dit ook een positief effect heeft op mij zelf. Ten minste, op het niveau waar we er nog van uitgaan dat jij en ik twee verschillenden zijn. Want op een nog ander niveau kunnen we zeggen: ‘All is one’. Alle mensen, dieren, bomen, etc., alles bestaat uit eenzelfde energiebron. Er zijn verschillende eeuwenoude mantra’s, gebeden en meditaties die dit uitgangspunt hebben.

Je vindt er hier 1 prachtige: https://www.youtube.com/watch?v=fzYuwNLgfC8

Je bent er niet per toeval.
Het bestaan heeft jou nodig.
Zonder jou ontbreekt er iets in het bestaan en niemand kan dat vervangen.
– Osho –

Wanneer je regelmatig mediteert op deze meditatie of je verdiept in het verbindende uitgangspunt van verschillende geloven realiseer je als vanzelf een mooiere wereld. Omdat je vanuit je bewustzijn weet en zal accepteren wat je rol is en je hiervan uit zult handelen.

Als je dit wat kwijt bent dan krijgt het Ego (te) veel ruimte. En vanuit het Ego komen er nogal eens wat verwrongen acties en gedragingen uit. Woede, machteloosheid, verdriet. Dat soort dingen.

Zoals we dit al jaren, al dan niet bewust, zien en ervaren bij onszelf en onze omgeving , zien we dit momenteel in het groot gebeuren in de wereld. De afgelopen jaren hebben we al een mooie aanloop gehad met graaiende politici, bankdirecteuren die buiten hun boekje gingen, machtswellustelingen die zich op diverse wijzen misdroegen en oorlogen die moesten worden uitgevochten.  Momenteel zitten we midden in het klapstuk van verwrongen Ego handelen: Donald Trump.

 

De laatste tijd sprak ik verschillende mensen over de ontwikkelingen aangaande deze nieuwe Amerikaanse president. Velen keken ernstig en boos terwijl ze hun zorgen uitspraken: dit was zo absurd, dit moest gestopt worden. Liefst snel en, zo leek het, vooral door anderen. Vaak kwam er op de vragen die ik daarna stelde niet echt veel meer dan glazig kijken en wat gemompel. En dat is het moment waarop ik mijn stokpaard steeds weer opklim. En waarin ik, met nauwelijks verholen enthousiasme, vertel over mijn visie van de hedendaagse ontwikkelingen.

All is one.

Laten we eerlijk zijn: we zijn mensen en we zijn lui. Olifantenpaadjes worden door ons platgelopen omdat ze een stukje afsnijden naar de plek waar we naar toe willen. Dat scheelt energie, moeite en tijd. We kiezen regelmatig voor de meest makkelijke weg en manier.

Maar als het echt extreem wordt of veel te gek dan worden we wakker. Dan gaan we aan de gang! En omdat we misschien wel eerder zo zuinig met onze energie zijn omgegaan kunnen we nu een mooie verbindende klap geven als tegenreactie.

En dat is wat ik zie gebeuren, ofwel waar ik voor kies naar te kijken en me voor in te zetten. President Trump struikelt over stommiteiten, valse beschuldigingen, vergaande schrikbarende beslissingen en wat dies meer zij. En omdat het zo extreem is zien we dat eigenlijk allemaal wel en staan we op. Sommigen snel, andere langzamer maar op zeer veel gebieden zie je handen die in elkaar worden gestrengeld en die een onverbrekelijke keten maken. Ik kijk ernaar, doe mee, voel de pulsatie en ben opgewonden. Dit gaat leiden tot prachtige dingen! Want het zo uitgekauwde credo is natuurlijk helemaal waar wanneer het echt vanuit hart geleefd wordt en vanuit hoofd uitgevoerd: samen staan we sterk. Over de hele wereld heen, in groot en in klein, van Australië tot je buurman. Dit pikken we niet! Nu gaan we staan in verbinding. Om het beter te maken. Mooier en vrediger. Voor jezelf en voor de ander. Door alles verbonden. The other is you. All is one. Let´s go.

Verliefd

‘Ik ben verliefd’. Ze spreekt de woorden uit als ik mijn jas al aan heb, klaar voor vertrek. Ik kijk haar aan, voel mijn voeten aan de grond geklonken  en word me bewust van de enorm scheppende krachtbron van waaruit deze woorden gesproken worden. In 1 seconde realiseer ik me dat dit de bron is. De oorsprong. Dat vanuit deze energie de wereld is geschapen, de mensheid, de bomen, rivieren, de natuur. En ik dus ook.

Ik kijk haar aan en zie haar afwachtende, voorzichtige glimlach. Speurend naar een oordeel van mijn kant. Liefst goedkeurend, ten minste, zo denk ik maar ondertussen maakt het niet wat ik denk, voel of oordeel. Want de enorme golf van energie die haar heeft overspoeld zal haar meenemen. Weg van hier, weg uit haar huwelijk, weg van haar kinderen, haar baan, haar leven. Weg van alles waar ze de laatste jaren zo hard voor en tegen heeft geknokt.

Ik ga weer zitten. Houd mijn jas aan en laat mijn hoofd een millimeter zakken. Ik adem zachtjes en lang uit via mijn voeten naar de grond. Ik ben overweldigd. En dat zullen er meer zijn langs het verwoestende pad dat zij de komende tijd gaat afleggen.

 

Ik denk aan de god Shiva, die gene die alles vernietigt om daarna weer te scheppen. En de mensen van Bosbeheer die hetzelfde doen door een stuk bos te laten platbranden zodat er daarna weer nieuw leven kan ontstaan. En het wordt me geheel duidelijk dat deze verliefdheid precies hetzelfde zal doen: vernietigen en ruimte maken.

Ik vraag wat kleine dingen en zij strooit wat antwoorden in de ruimte. In deze fase zijn woorden ontoereikend en veelal belastend. Alles wijst erop dat zij maar 1 doel voor ogen heeft. Als ik wegga omhels ik haar. Houd ik haar stevig en licht in mijn armen. En terwijl ik dit doe bid ik. Voor kracht, wijsheid, kalmte, aarde energie, rust en begeleiding. Als ze me loslaat kijkt ze me gelukzalig aan. Ze gaat op pad…..

Kerstopruiming

Deze week gaat het waarschijnlijk gebeuren: je gaat de kerstspullen opruimen. Met veel plezier heb je een tijdje geleden een aantal dingen toegevoegd aan je interieur: lampje hier, kaarsje daar, boom met ballen. Misschien deed je het samen met kinderen en/ of geliefden en gaf het je een speciaal gevoel. De dagen waren grijs genoeg om opgelicht te worden door kleurige lampjes, mooie ballen en ander schitterends.

Maar straks is het klaar: 6 januari of iets eerder, de spullen gaan er weer uit. En met het opruimen van de kerstspullen ontstaat er ruimte. In je huis en als je toestaat ook in je hoofd en in je systeem. Dat kan je doen door het opruimen tot een bewuste handeling te maken. Kijk eerst eens rond door je huis. Naar de spullen, groot of klein, die je al dan niet met zorg hebt neergezet. Ontdek wat het je heeft gebracht. Misschien werd je er blij van, gaf het je een gevoel van weemoed, thuis, vroeger. Wat dan ook, onderzoek je gevoel en gedachten welke zijn ontstaan door deze spullen. Dit bewust zien, voelen en ervaren is een praktische daad die totaal geen extra tijd kost en niets te maken heeft met zweverig of mysterieus. Sterker nog: je maakt met bewust ervaren je gevoelens en gedachten juist zeer aards en concreet en geeft ze hiermee de ruimte die ze verdienen. Hierdoor voorkom je dat ze ongezien gaan dwalen en op een ander onverwacht en ongepast moment ineens naar boven komen drijven en je gedrag ongewenst beïnvloeden.

Wanneer je bewust hebt gevoeld en ervaren wat de extra spullen je hebben gegeven, begin dan met het inpakken en opruimen. Ook dit kan zonder extra tijdsinvestering bewust worden gedaan. Kijk daarna nog eens om je heen. Naar je ‘lege’ huis zonder kerstspullen. En hier raad ik je aan wel even wat extra tijd te nemen. De periode van drie in- en uitademingen ongeveer. Zodat je kan ontdekken welk gevoel je nu hebt. Misschien ervaar je iets in je lichaam en wellicht zijn er gedachten. Probeer deze zonder oordeel of waarde te bekijken.

En realiseer je dan dat je op dezelfde manier als je de kerstspullen hebt opgeruimd ook hardnekkige belastende gedachten en gevoelens kunt opruimen. Door ze eerst bewust in je op te nemen, ernaar te kijken en te onderzoeken welke waarde ze voor je hebben. Je kan ze daarna inpakken en opruimen middels een voor jou passend ritueel (mail me als je inspiratie wilt). Vervolgens kan je heel bewust ervaren hoe het gaat in het lichaam, met je gevoel en je gedachten wanneer je ruimte schept. Ruimte voor jezelf, je rust, je kracht en je intuïtie.

Neem je ruimte. Happy New Year!

Eindejaarsmeditatiewandeling - a.s. zaterdag

EINDEJAARSMEDITATIE WANDELING
 

Een klassieker ondertussen, de eindejaarsmeditatiewandeling:

- zaterdag 31 december 2016, van 10.00 tot 11.00
- verzamelen bij het witte hek aan het einde van de Bredelaan in Oosterbeek om 9.50
- stilstaan bij het afgelopen jaar, afronden en ruimte maken voor het nieuwe jaar
- kleine fysieke wandeling, grote mentale stappen

- vragen? mail of bel http://selmafalk.nl/pages/contact.html
- Kosten: € 5,-. Graag even aanmelden

 

Verslaafd

‘U bent verslaafd’. Ik heb het inderdaad goed verstaan. Met een zachte blik in zijn grijsblauwe ogen kijkt hij me aan terwijl hij het nogmaals herhaalt. ‘U bent verslaafd aan de snelle kick. U propt zoveel mogelijk acties in een dag/ week/ uur/ minuut en geniet vervolgens van de kick die u hiervan krijgt. U propt uw leven tot de rand toe vol omdat u zichzelf laat meezuigen met de hedendaagse stroom. De stroom waarin dit volproppen mogelijk gemaakt wordt door computers, smart-phones, wifi, media en altijd bereikbaar zijn. U laat zich meevoeren door deze stroom omdat u het anderen om u heen ziet doen. U denkt niet na. U volgt gewoon. Als een schaap in de kudde. De snelle kick van triomf wanneer u èn uw kinderen op tijd op school hebt afgeleverd, èn uw rapport heeft afgeschreven èn uw boodschappen voor vanavond heeft besteld èn de verpleegarts van uw moeder heeft gesproken, geeft u net voldoende energie om door te gaan. Het is echter een korte kick. En zoals met elke drug heeft u steeds meer nodig om door te kunnen gaan. Dat is waar het mis gaat: uw lichaam begint tegen te sputteren. Herinnert u zich uw rugpijn/ hoofdpijn/ vermoeidheid/ depressieve gevoelens van afgelopen jaar? Dat zijn signalen van uw lichaam mevrouw. U bent verslaafd. Aan de snelle, korte kick van het voort racende leven anno 2016.



Ik zie zijn mond bewegen. De woorden waaieren om mijn hoofd en sommige dringen naar binnen. Niet allemaal, zo heb ik het idee. Mijn vingers tintelen en ik voel mijn borst snel op en neer bewegen gestuurd door mijn ademhaling. Wat leerde ik alweer op de yoga?? Ademhalen naar mijn zitbotten, stevig zitten en ‘contact maken met de ondergrond’. Billen op de stoel en voeten op de grond. Laat ik daar maar eens beginnen.

Alvorens zijn oordeel uit te spreken heeft hij naar me geluisterd. Me verteld dat hij begrijpt dat mijn hartkloppingen me zorgen baren. Hij heeft herhaald en samengevat wat mijn klachten zijn. Wanneer leerden artsen dit? En waarom voelt het alsof ik in een slecht toneelstuk ben beland wanneer ik hem hoor zeggen dat hij begrijpt dat ik ‘af en toe pijn op de borst ervaar, dat ik me daar zorgen over maak. En dat ik daarnaast ook weer vaker last heb van een onbestemd somber gevoel’. En of hij goed begrijpt dat ik nu bij hem ben om hulp te krijgen.

Het slechte toneelstuk krijgt een flitsende wending op het moment dat hij zijn woorden over verslaving en snelle kicks uitspreekt. Ik zit op mijn stoel en laat de tijd verstrijken om de boel op een rijtje te krijgen. Het lijkt wel alsof de fabriek in mijn hoofd gesloten is voor lunchpauze: de radars draaien niet en ik dool wat rond door de grote lege hal. Verspreid door de ruimte vliegen zijn woorden en ik probeer ze te bevatten.

‘Neem de tijd mevrouw. Om dit eens rustig tot u te nemen. Niet alleen om er over na te denken maar om het in het geheel tot u te laten doordringen. Tot uw hoofd, uw hart en uw lichaam. De komende weken zijn de weken rondom kerst. Een periode van donker buiten en licht van binnen. Gaat u eens voorbij aan de stress en de snelle kick van veel eten, de perfecte feestavond en mooie cadeaus. Neemt u eens de tijd wat afstand te nemen. Even naar binnen te gaan bij u zelf. Te reflecteren met uw hoofd en te helen met en in uw hart. Onderzoek uw verslaving en kijk of u hiermee door wilt gaan. Of dat u een manier vindt hoe u wat meer uw eigen stroom kan vinden en ervaren. Zonder steeds meegesleurd te worden door anderen en wat u denkt dat er van u verwacht wordt. Misschien kunt u zich wat meer richten op het tevreden gevoel van een succes ervaring op de lange termijn. In rust. Misschien zijn er dingen die u mag loslaten. Omdat ze u belasten of omdat u ze niet meer wilt.

Gun uzelf rust. Gun uzelf vrede. Gun uzelf plezier, liefde en geluk. Voor de lange termijn. U heeft het allemaal in zich. En onthoud: U bent het waard’.

Fijne feestdagen.

De treinreis

Ik zit in de trein en lees een krantje. Het is niet helemaal duidelijk hoe lang mijn reis zal duren. Al eerder bleek dat de lengte van dit soort reizen afhangt van een aantal factoren die je niet allemaal zelf in de hand hebt.

Het is nog vrij vroeg en er stapt een man de coupe binnen. Jongen eigenlijk. Hij gaat bij me zitten en we kijken elkaar aan. Na een open, vrolijke glimlach komen we in contact. Zonder veel nadenken of moeilijkheden verbinden we met elkaar. We praten over dingen die ons bezig houden, luisteren samen naar een liedje van Herman van Veen en maken boven al veel plezier, ondanks (of misschien wel dankzij) het vroege tijdstip. We genieten allebei van de lichtheid en het plezier. Na een tijdje ligt er een obstakel op de rails waardoor ik word afgeleid. De jongen stapt uit en ik reis alleen verder.

Maar niet lang. Het obstakel wordt geruimd door een grote, sterke man. In een mum van tijd is hij ermee klaar en loopt ter controle door de coupes. Bij mij aangekomen stopt hij even. Vanuit mijn krant op schoot duurt het enige tijd voordat mijn ogen de zijne bereiken. Het is inderdaad een grote man met knal blauwe ogen. Onder de indruk van zijn voorkomen, laat ik me meenemen. In zijn wereld van body painting, motors en dance festivals. En net zo snel als mijn katzwijm kwam, verdwijnt het ook weer. Mijn gedachten dwalen af naar meer intellectuele vraagstukken en dieper liggende zaken. Hij bemerkt dit en loopt door.

In de deuropening loopt hij een gehaaste man tegen het lijf. Geïrriteerd door de vertraging omdat het hem te laat op zijn afspraak zal brengen. Hij gaat zitten op de enige vrije plek schuin tegenover me en pakt zijn telefoon. Drie oproepen en zeven nieuwe mails, en dat in de afgelopen vijf minuten. Geërgerd slaat hij zijn ogen op en kruist daarmee de mijne. Mijn blik geeft hem rust en een apart gevoel van thuiskomen. Hij legt zijn telefoon weg en we reizen een tijdje samen. We delen dingen over werk en zaken, zien beelden van mooie natuur in Afrika en verbinden met elkaar in verlies dat we leiden. Hij bereikt zijn eindstation wanneer blijkt dat hij in de verkeerde trein is gestapt. Ik reis alleen gedesillusioneerd verder.

Er stapt wederom een lange man binnen, slungelig dit keer. Met een vragende, afwachtende blik kijkt hij me aan en wijst naar de zitting naast me. Ik gebaar dat hij vrij is en hij gaat zitten. Onze schouders raken elkaar en daardoor wijk ik wat terug. En terwijl ik dat doe ontspant hij en wacht af. Nieuwsgierig door zijn houding beginnen we ons gesprek. Hij heeft dromen en doelen zo groot als het universum en ik word meegezogen door zijn enthousiasme. Hij tekent in de lucht en ik vul de praktische zaken in. We glimlachen naar elkaar. Na een tijdje zo samen zijn komt de conducteur opgewonden binnen. Er zijn problemen in de trein en hij zoekt mensen die de schouders er onder kunnen zetten. Ik sta als automatisch op en loop met hem mee. De luchttekenaar blijft zitten.

Ik werk wat problemen uit de trein en wanneer dat gedaan is rust ik op een klapstoeltje bij de deur. Er stapt een man binnen. Met ferme tred, een grote tas en een strakke blik. Hij gaat tegenover me zitten, pakt zijn telefoon en verbindt zijn koptelefoon eraan. Kennelijk een up tempo nummer als ik zo kijk naar zijn knippende vingers. Hij irriteert en intrigeert me: een man uit 1 stuk, rechtuit en duidelijk op de hoogte van wat hij wil. Met een staccato dat me alert maakt: ik recht mijn rug terwijl ik hem verder bekijk. Hij draait zijn met de muziek meedeinende hoofd naar me toe en struikelt over mijn glimlach. We stuntelen wat over deze val en pakken krant en telefoon weer van de grond.

Terwijl ik overeind kom met de krant in mijn handen vallen mijn ogen op het artikel van 2 december  2016: het CBS heeft berekend dat de kans op een duurzaam huwelijk steeds kleiner is. Het echtscheidingspercentage liep van 12% in 1971 op naar 40% in 2015.

Ik vraag me af wat er veranderde: de tijd, de mens, of nog iets anders? Verwachtingen van elkaar, van het leven, van jezelf? Afhankelijkheid, van elkaar, het leven en jezelf? Vertrouwen? In elkaar, het leven en jezelf? En terwijl het landschap buiten langzaam voorbij trekt ga ik weer zitten. Ik voel mijn zitbotten op het harde plankje van de zitting, vanuit waar ik mijn rug rechtop kan strekken. Het geeft me voldoende ruimte om goed te ademen en mijn energie te laten stromen. Ik realiseer me dat mijn reisgenoten een invloed hebben gehad op de ervaring van mijn reis. Ze waren een spiegel, een noodrem en een rustpunt voor me. Maar hier op dit harde houten plankje moet ik zijn. Bewust van mijn eigen kracht en energie die ik met iedere ademhaling door me heen voel stromen. Glimlachend vervolg ik mijn reis. Vol vertrouwen en vol liefde.

 

A hundred blessings, Mirabai Ceiba