Kijk: vrede!

‘Ik kijk hier in vrede’, zegt hij op dezelfde toon als waarmee hij kort daarvoor vertelde dat hij gewonnen heeft met voetbal. ‘En dat doe ik vanuit hier’, vervolgt hij. Hij wijst naar de plek tussen zijn wenkbrauwen. Vervolgens kijkt hij even verschrikt op en ontspant als hij mijn reactie ziet. ‘Hoe werkt dat precies? Kijken vanuit die plek?’, vraag ik hem. En hij legt uit dat het als een stroomstootje licht is. Van binnen naar buiten.

Ik adem  zachtjes uit in bewondering. Ik ben in de gelukkige omstandigheid met enige regelmaat met deze wijze jongen van negen aan de ontbijttafel te zitten en geniet van zijn prachtige in- en vergezichten die me soms zo helder en krachtig raken.

‘Fijn dat het zo goed met je gaat, Selma’! ‘Je bent zo druk dat je al weken vooruit aan het plannen bent…’. Ik luister vertwijfeld naar de woorden en heb even geen antwoord. We leven nog steeds in een tijd en land waar ‘druk zijn’ zonder verder vragen het equivalent is van ‘het gaat je goed’.

Deze opvatting is  door alles heen voelbaar: rusten, introspectie en met kalmte en gerichte aandacht dingen doen en ervaren wordt geïnterpreteerd als ‘niet ok’. Snelheid, rennen, ‘trek het internet leeg-omdat het kan!’ (reclame van Tele2), volle agenda’s, racen en hard werken? Ja! Dan hoor je erbij.

Voor de mensen met wie ik werk in mijn coachingspraktijk een extra zorg. Want vaak doen ze even niet meer mee. Omdat het lichaam duidelijke grenzen heeft aangegeven en meerennen dus niet meer lukt. Dan wordt er verplicht stil gestaan en gaan alle radars van vechten, leren, loslaten en doorgaan in werking. Ook voor mij een bekend fenomeen.

En dan is er ineens die wijsheid die alles in verhouding zet: ik kan kijken in vrede. Naar mezelf en de wereld om me heen. Ik kan zien dat we worstelen, vechten, duwen en trekken. Dat we onszelf soms ver laten afdrijven. Van onze kern, ons vertrouwen en onze liefde. Dat we ons soms laten leiden door illusies van bezit, macht en hebzucht.

En ik kan me ook in volledigheid realiseren dat ik zelf aan het roer sta. Dat ik steeds in verbinding kan blijven met mezelf, mijn behoeftes en mijn vaste basiskern van rust, liefde en vrede.

En zo kan ik een aantal dagen later de wijze woorden even volledig voelen en ervaren: ik kijk hier in vrede. Een ervaring die ik bekrachtig in een meditatie door met iedere in – en uitademing de zin te herhalen. Zodat ik het me makkelijker kan herinneren op momenten dat mijn schip door de golven van het dagelijks leven iets van koers is geraakt.

Of je nou rent, vliegt, het internet leeg trekt of zit op een kussen, doe het met aandacht. Verbind je met je basisgebied (je billen!) en voel of en waar ze de ondergrond raken. En kijk vanuit daar met de plek tussen je wenkbrauwen (je derde oog) in vrede naar jezelf en de wereld om je heen.

Schip Ahoy Kapitein!

Ode aan Jeroen

Hij is al jaren blind. Heel langzaam werd zijn zicht steeds een beetje minder tot hij uiteindelijk zijn weg moest vinden via zijn oren, reuk, tast en smaak. Hij deed aan modelbouw en kon tot op de halve gram een verschil in gewicht voelen. Helaas verliest hij nu de tast in zijn vingertoppen waardoor dat niet meer gaat. Blind bouwt hij schuurtjes, timmert hekken in elkaar, hangt schilderijtjes op (recht!), werkt op de computer, maakt praatjes, beurt mensen op en verbindt. Hij is druk en actief. Dit jaar werd er slokdarmkanker bij hem geconstateerd.

Ik kom hem tegen als ik wandel met mijn hond. Dan pak ik hem bij de arm en lopen we samen het rondje. Blindenstok wordt wandelstok. ‘He lekker, even doorlopen’. Hij is actief, positief, lief, behulpzaam, vecht creatief voor de rechten van gehandicapten en heeft een instelling en houding om jaloers op te zijn. Jeroen is een held.

Vanochtend stapte deze held met zijn hond de deur uit. De hond is angstig want er wordt al vuurwerk afgestoken. Als hij losloopt rent hij weg uit angst. Jeroen kan hem dan niet meer zien. Jeroen had gister zijn zestiende bestraling met chemo. Dat betekent dat hij vanmiddag in gaat storten omdat zijn lijf dan gaat reageren op het broodnodige gif dat ze in hem spuiten. De wind waait hard om zijn hoofd en Jeroen steekt de stoep op richting het park. Helaas heeft iemand een auto op de stoep geparkeerd. Die moest even snel een kerstwens afgeven. Jeroen moet uitwijken de straat op. Hij loopt tegen een paal en stoot zijn been en neus.

Vlak voor de parkingang kom ik hem tegen. Er rijdt een gemeentewagen die bladeren opzuigt en Jeroen moet nog oversteken. Ik schreeuw over de herrie heen dat ik hem op kom halen om veilig het park te bereiken. De hond mag los omdat ik kan opletten wanneer er vuurwerk knallen zijn. Dan rijdt de bladzuiger achter ons aan het park in. In twee seconde moet ik man, twee honden en mezelf een bosje induwen om meneer de gemeentewerker te kunnen laten passeren.

Jeroen breekt. Deze sterke man. Die zo heldhaftig zijn shit in het leven draagt, aangaat, overziet en verwerkt wordt het even teveel. We kunnen niet praten want de herrie is oorverdovend. Ik kan alleen maar iedereen vasthouden. En het raakt me. Want zo vlak voor kerst, op deze grijze regenachtige en donkere dag wens ik zo vurig voor licht, liefde, geluk en vrede. Dat er 1 seconde geen pijn zou hoeven zijn. Dat we mogen loslaten, aanvaarden, verwerken en zijn in alles wat er is. Goed en kwaad. Licht en donker. Verdriet en geluk.

Ik bid dat je doorgaat. Met werken. Steeds weer stap voor stap. Aan een betere wereld, in jezelf en om je heen. Dat je je verdiept in jezelf en in anderen. Dat je open staat. Verder kijkt dan je neus lang is. Dat je ziet dat je fouten maakt en open staat om deze te verwerken. Ook als je ze niet bedoeld of bemerkt had. Dat je deelt, vecht en lief hebt. Dat je het naar eer en geweten mooi, liefdevol en gemakkelijk maakt. Voor jezelf en anderen om je heen.

Ik wens je prachtige dagen en een licht 2016.

Goed doen

Ik voelde me ontzettend kwaad en had haar dat eens even goed duidelijk gemaakt. Was ze nou helemaal betoeterd? Je kan veel kanten op met mij maar ook bij mij kan je te ver gaan. Dus had ik haar piekfijn uitgelegd dat het zo niet werkte. Haar zou ik vanaf nu negeren. Gewoon geen aandacht meer aan besteden. Dat kon redelijk want hoewel we dichtbij elkaar wonen, had ik niet echt met haar te maken. Afsluiten dus die boel!

Tot ik haar op een dag tegenkwam in de lift en ze me allervriendelijkst aansprak. Dat ze mijn berichten waardeerde maar of ik kon begrijpen dat ze met veel zaken bezig was. Dat het dus niet persoonlijk bedoeld was maar dat ze me hartelijke bedankte voor toekomstige (overigens zeer gewaardeerde) berichten. Gepuzzeld verliet ik de lift….. Wat was hier in hemelsnaam aan de hand?

Ik had een heel aangename fout gemaakt: na onze ruzie had ik haar al een aantal weken zeer openhartige en oprechte berichten gestuurd per mail. Ik had mezelf aan haar laten zien, zonder dat ik het door had! Ik had haar naam verward met een ander en daardoor haar mailadres toegevoegd aan de lijst met ontvangers van deze blog. Onbewust had ik een vriendelijk gebaar naar haar gemaakt. En zelfs dan gelden de universele wetten van geluk en liefde: positieve energie volgt op positieve energie volgt op positieve energie.

We lopen tegen het einde van het jaar. Voor mij altijd een periode van terugkijken wat er gebeurd is en hoe het met me gaat. En zoals bij ieder is het een hobbelig pad. Met mooie uitzichten, gekke bochtjes en af en toe een dal. Ik probeer mezelf zo leeg mogelijk te maken zodat het nieuwe jaar met alle mogelijkheden vol kan binnen stromen. En in deze overwegingen kwam dit verhaal naar boven.

Het leerde me de kracht van vergeving, van goed doen. Zelfs zonder dat ik bewust de actie koos in dit moment. Het geeft me vertrouwen en kracht om dit nog eens te voelen op momenten dat ik tegen een gevoel van verdriet, boosheid of angst aanloop. En ik beslis in volle overtuiging dat ik juist in de heel moeilijke momenten waarop ik me diep geraakt voel van verdriet en pijn, om juist dan te vertrouwen op de universele wetten van geluk, liefde en positieve energie.

Ik wens je een prachtige tijd toe. Van naar binnen gaan, vergeven in liefde, allereerst en voorop je zelf. Ik wens je liefs.

Eindejaarsmeditatiewandeling

Op zondag 27 december 2015 is er om 12.00 een meditatiewandeling in het Bilderbergbos in Oosterbeek. Je bent van harte uitgenodigd mee te lopen. We sluiten het jaar 2015 af en maken ruimte voor het nieuwe jaar. Meld je hier aan: http://selmafalk.com/pages/contact.html

Familiefeest

Vooropgesteld: je zal gelijk hebben. Ze begrijpen je niet goed en de dingen worden anders geïnterpreteerd. Je bedoelt het natuurlijk goed en doet je best. Eigenlijk al jaren. En hoewel het ergens in de verte zeurt en pijn doet, is er al heel lang een status quo waarmee je een soort van vrede hebt. Het zal toch nooit veranderen. Zo gaat dat in families.

Over exact een maand kom je ze misschien tegen. Onder de kerstboom, bij een diner, lunch of wandeling. Kijk je ernaar uit? Of zie je het als noodzakelijk kwaad, leuk voor de (klein)kinderen. Een verplichting of plezier?

In families bestaan systemen die veel verder teruggaan dan jij en ik. We zijn een radertje in een veel groter geheel. Middels systeemtherapie kan je een goed inzicht krijgen in de systemen, jouw rol hierin en hoe je deze kan veranderen. De ander heb je daarvoor niet nodig: jij begint met de verandering en in zeer veel gevallen gebeurt er dan iets in het gehele systeem. Dat krijg je met radertjes die met elkaar verbonden zijn.

Stel nou dat je het gevoel van verplichting op de komende familiefeesten wilt veranderen in een meer plezierig gevoel. Een gevoel van rust, aanvaarding en kalmte dat bestaat uit acceptatie in plaats van wegkijken. Geen verplichting maar verlichting, zo iets.

Begin dan eens de komende week naar binnen te kijken. Waar zit je pijn? Wie of wat heeft je niet gezien en wat kan je met dat gevoel. Kan je een brief schrijven, het uitschreeuwen in de natuur of het uitspreken? Naar jezelf of de ander? Omarm jezelf. Dat kan ook letterlijk fysiek. Sta toe dat er dingen mis gingen en pijn deden.

Als je dat een aantal dagen gedaan hebt en je voelt je er klaar voor, kijk dan eens of je liefde kan sturen naar jezelf. Dit kan je doen door in een stilte moment je aandacht te sturen naar je hart. Je hart te openen en vervolgens voor te stellen dat je licht en liefde naar jezelf stuurt. Gek? Misschien. Maar het werkt wel. Gewoon een paar dagen (of de rest van je leven) doen.

Dan voel je je op een gegeven moment misschien sterk genoeg anderen te betrekken in die liefde. Dat begint met anderen waar je (makkelijk) van houdt en kan je steeds verder uitbreiden. Uiteindelijk ook naar mensen die je kwetsen of die kwaad doen terwijl je ze niet eens kent (bekijk het nieuws voor voorbeelden). Abracadabra en gaat dit je te ver? Gewoon een keer proberen met een open mind, goed voelen en dan weer door.

Wanneer jij eraan werkt in goede en liefdevolle verbinding te zijn met jezelf zal het systeem om je heen hierop reageren. Ze zullen zich onbewust uitgenodigd voelen open te staan voor positieve zaken als liefde, geduld en begrip. Los je hiermee eeuwenoude gewoontes en patronen op? Misschien niet. Maar je maakt wel een begin.

We zijn in oorlog heb ik begrepen. Er is onrust in de wereld en het is heel dichtbij. Vechten en overleven kan altijd. Waag de sprong! Ga voor leven in liefde, verbinding, contact en vertrouwen. Begin klein en dichtbij huis, dan wordt het vanzelf groter. Misschien vind je het eng of spannend en moeilijk erop te vertrouwen. Zoek dan hulp van liefdevolle mensen om je heen en steun elkaar. Of stuur me een mail. Dan ontvang je een audiobestand met een geleide hartmeditatie. Helpt je je hart te openen en de verbinding aan te gaan.

Kies je voor gelijk of voor geluk? Ik wens je een verlichte reis!

Samen

We zijn geschokt. En dat is geheel voorstelbaar: een Europese hoofdstad, zo dicht bij ons, welke wederom op dramatische manier betrokken wordt in een oorlog die we nauwelijks (kunnen) snappen. En omdat we uiting willen geven aan onze afschuw houden we een minuut stilte, kleuren we rood-wit-blauw en roepen we op tot saamhorigheid: we willen schouder aan schouder door blijven gaan met ons leven. Ons niet laten kleineren door angst, onmacht of onkunde. Verdraagzaamheid, liefde en verbondenheid moeten ons leiden naar een oplossing. En daarnaast moeten de afschuwelijke gruweldaden met harde hand worden gestopt.

‘Hoera’, denkt een klein meisje dat wilde klaprozen plukt aan de zijkant van de drukke weg. ‘Daar was ik al een tijdje voor….. wat afschuwelijk dat dit gebeurt en wat prachtig dat nu zoveel mensen dit gebaar maken..’. Ze keek geroerd naar de pianist op het Bataclan plein in Parijs die onder volledige aandacht ‘Imagine’ ten gehore bracht als antwoord op de pijn en verdriet.

Blijf hopen, blijf geloven en… blijf werken. Want wat heb je nou nodig om het gevoel en de sterke wens van verbinding en saamhorigheid vast te houden? Het onderdeel te laten worden van je hele systeem en dagelijks handelen. Juist op momenten dat je niet zo’n schok-ervaring beleeft. Want hoe erg het ook is, over een (waarschijnlijk korte) periode bevind je je weer in de waan van je dag waarin de scherpe kantjes er weer af zijn en je focus voornamelijk ligt op het op orde houden en controleren van jouw leven en de dingen die je daarvoor nodig denkt te hebben.

Dat is een heel normale en begrijpelijke psychologische reactie: we kunnen maar een korte periode geschokt zijn en van daaruit reageren, daarna moet onze energiehuishouding weer terug naar een gemiddelde.

En dus vraag ik je: werk hard en bewust om je wens van saamhorigheid onderdeel te laten worden van je gemiddelde, van je dagelijkse bestaan. Vertaal je mogelijke gevoel van onmacht, verdriet en machteloosheid naar een positieve variant en houd die vast. Je minuut stilte, betrokkenheid, medeleven en roep om saamhorigheid kan je onderdeel maken van je leven.

Zodat je ook in de toekomst wanneer er beslist moet worden over vluchtelingenzaken, wanneer je een hand kan uitreiken naar mensen in nood, wanneer je geconfronteerd wordt met zaken die in eerste instantie vreemd en misschien beangstigend voor je zijn, dat je juist op die momenten ook kan reageren vanuit je wens en roep om saamhorigheid en medeleven. Misschien kan je dan ook een minuut stilte inplannen. Om te ademen en in contact te komen met jezelf zodat je op dat soort moeilijke momenten kan reageren en acteren vanuit je eigen kalme kracht.

Laten we elkaar de hand reiken. En hem liefdevol vasthouden. 

Klik hier voor het filmpje van de pianist

 

Fakebook

Jasper postte afgelopen week een foto op Facebook. Een kiekje van hem en zijn gezin in een pretpark tijdens de herfstvakantie. Lachende gezichten in een stralend herfstbeeld. Twee dagen later  was Jasper dood. De eerste schok werd overspoeld door de tweede toen bleek dat Jasper hiervoor zelf had gekozen.

Ik ken Jasper niet maar hoorde wel de verhalen. Verhalen die me nog veel verdrietiger maakten dan het simpele feit dat het voor iemand zo zwart wordt dat een enige uitweg lijkt het beëindigen van zijn leven. Verhalen van ongeloof, verbijstering en lichte schuld. Want men wist niet van Japser zijn depressie.

 We vroegen ons af waarom we zoveel praten en zo weinig zeggen? Want minimaal drie maal per week was er een praatje in het voorbij gaan. En dat was nou juist het probleem…. Want in dat praatje bleek de nadruk te liggen op voorbij gaan. En niet op even stil staan. Omdat er kinderen moeten weggebracht en deadlines gehaald.

En zo werd voorbij gaan stil staan. Vanwege de schok en ongeloof.

Je kan ook bewust en zelf kiezen voor stilstaan. In de zin van ‘even de tijd nemen’. In welke vorm dan ook: je boodschappen niet rennend en gehaast tussendoor doen maar met aandacht en ruimte voor een praatje of glimlach, tegen wie dan ook. Een andere route nemen naar je werk waardoor je ineens nieuwe dingen ziet en ontdekt. Die je nooit eerder had gezien. Vijf minuten zitten, ademen en aankomen met je collega’s voordat je een vergadering start. Of daadwerkelijk aan iemand vragen hoe het met hem gaat en met aandacht luisteren naar het antwoord.

Legio onderzoeken wijzen uit dat wij het best functioneren en het gelukkigst zijn wanneer we in contact zijn met anderen, ons gezien voelen, het gevoel hebben er te mogen zijn. Daarop is oorspronkelijk het succes van Facebook terug te voeren.  En ondanks de diepe wens er te mogen zijn in al onze aspecten, mooi en lelijk, vrolijk en verdrietig, is Facebook de uiting geworden van onze wens ons mooier voor te doen dan we zijn. Het is een mooie fake illusie geworden van een digitaal sprookjes leven.

Dus mocht je willen leven in contact met anderen, laat dan je gezicht zien. Bij vrienden, familie, op straat of in de supermarkt. Open jezelf, glimlach, zie de ander en laat jezelf zien. Kijken wat er gebeurt….

Loslaten

‘En als je daar een goed voorbeeld van wilt hebben moet je naar buiten kijken. Daar krijgen we deze tijd een prachtige les: op een mooie, gracieuze en overtuigend berustende manier accepteren wat er is. Meegaan met de stroom. Loslaten’.

Wij mensen denken. Leggen verbanden, trekken conclusies, maken plannen, hebben verwachtingen, hoop, gevoelens en emoties. We zijn vasthoudend. En lopen soms vast. Omdat we door die kwaliteit van denken soms de illusie krijgen dat we dingen kunnen controleren terwijl dat niet zo is. Dood, leven, het weer, gedachten en gevoelens van een ander. Zo maar een aantal dingen waarop we uitermate weinig invloed hebben. Terwijl hetzelfde rijtje regelmatig aanleiding is voor frustratie en verdriet in onszelf. We ervaren pijn, boosheid of zijn teleurgesteld.

Wanneer je dan goed gaat uitpluizen blijkt dat dat verdrietige gevoel vaak ontstaan is door je eigen gedachten, verwachtingen en of gevoelens en niet door iets dat buiten je ligt. Dat betekent dat het pijnlijke en verdrietige gevoel in jezelf ontstaat. Laat dat nou juist iets zijn waarop je wel invloed en controle kunt uitoefenen!

Wanneer je de tijd neemt om jezelf beter te leren kennen, ontdek je welke overtuigingen en vooronderstellingen je hebt. Afhankelijk van de waarde die ze je brengen, kan je vervolgens zelf beslissen of je ze wilt vasthouden of loslaten. Een simpele basisregel: positieve overtuigingen en vooronderstellingen (ik kan dit, ik bereik mijn doel, mijn project zal lukken, ik ben de moeite waard, ik ben het waard geliefd te zijn etc.) vasthouden! Sterker nog: uitbreiden, vaker doen, tegen jezelf zeggen in de spiegel ’s morgens. Negatieve overtuigingen (het zal wel niet lukken, ik kan er niks van, iedereen vindt mij stom, ik ben niks waard, het is mijn schuld): loslaten! Kijk naar buiten. Neem de bomen als voorbeeld en leer hoe het moet:

Ga staan of zitten en verbind je met de ondergrond. Stuur je uitademing richting je voeten en de plek waar je de grond raakt. Stel je voor dat je stevig geworteld bent, diep de grond in. Laat de overtuiging of het gevoel dat je wilt loslaten naar voren komen. Bekijk het als een toeschouwer. Neem rustig de tijd. Richt je dan heel aandachtig drie maal op je adembeweging. Voel hoe je je steeds meer kan verbinden met de rust en kalmte in je. Neem je dan voor de overtuiging los te laten. Doe dat ook op de volgende uitademing. Stel je voor dat de overtuiging met de uitademing weg kan stromen de aarde in. Herhaal dit totdat het voor jezelf kalm en vredig voelt.

Laat je niet leiden door je eigen illusies. Sta stevig en vast. In verbinding met jezelf, de natuur en de stroom van de dingen om je heen. Laat ieder blaadje dat je de komende tijd ziet vallen een herinnering voor je zijn.