Maartse buien

Het zachte ruizen van de hagel op de takken,

met zo een zachte schoonheid die je diep van binnen beroert.

 

Waardoor je alleen maar stil kan staan,

kijken, luisteren, verwonderend zijn.

 

Geraakt door de trilling,

van wind,  lucht en tak.

 

Van een plek diep in je.

Daar waar reizen overvloeit, energie vermengt tot één,

waar het klopt en het zijn

in alle overgave zomaar ineens is.

Genieten

Waar train je voor'?, was de vraag die mijn hersenmachine op volle kracht aanzwengelde. Want dit was een vraag die 'goed' beantwoord moest worden.

Ik begon een zin, stokte en uiteindelijk stamelde ik wat over borstcrawl en onder water zwemmen alvorens ik me omdraaide, me van de kant afduwde en wegzwom. M'n hoofd onder water, de bellen van mijn uitgeademde lucht langs mijn oren.

Het duurde best een aantal banen zwemmen voordat ik het juiste antwoord kon geven: ik geniet. 'Ah, werd er gereageerd, 'je traint om te genieten?'. Waarop ik simpel kon antwoorden: 'nee, ik train er niet voor. Ik doe het al. Ik geniet. Ik geniet van het gevoel van het water langs mijn lichaam, ik geniet van het blauw dat ik zie door mijn zwembril, ik geniet van het geluid, ik geniet van de spierkracht in mijn lichaam. Ik zwem omdat ik ervan geniet’.

Een mooi besef. Interessant om de vooronderstelling en suggestie bij de ander te zien: banen zwemmen doe je om te trainen voor een bepaald doel. Interessant om mijn eigen reactie te zien: direct de ratio aan om een ‘goed’ antwoord te geven. Interessant om mijn eigen vooronderstelling te zien dat het trainen gericht zou moeten zijn op een lichamelijke component. En tevens interessant om zo heel bewust te ervaren waarom ik het geen enkel probleem vind om op zondagmorgen om zeven uur op te staan om te gaan zwemmen. Ik hou van het water en ik geniet ervan.

Wij doen een heleboel dingen in ons leven op de automatische piloot. We zitten vol met overtuigingen en vooronderstellingen over hoe dingen (moeten) zijn, hoe mensen (moeten) reageren en vooral over hoe we zelf (moeten) zijn. In heel veel gevallen zijn we ons niet bewust van deze aannames en vooronderstellingen waardoor er misverstanden en conflicten ontstaan. Met onszelf en met anderen die natuurlijk ook hun eigen vooronderstellingen hebben.

Door wat meer afstand te nemen wordt je overzichtsbeeld scherper. Je ziet een groter geheel waardoor je in staat bent te zien wat je eigen gedachten zijn, waar je emoties een (te) grote rol spelen en waar je wellicht onbewust bent meegesleurd door (beperkte) aannames en vooronderstellingen. Wanneer je je dat bewust wordt, is het eenvoudiger in contact te komen. In eerste instantie met jezelf en daarna met de ander. Je reageert vanuit een groter geheel waardoor je misverstanden en onbegrip voorkomt. Een aanrader.

Natuurlijk blijft dat oefenen en steeds opnieuw proberen. Maar door steeds je ‘bewust zijn’ te trainen groeit het en kan je er sneller en eenvoudiger naar terug keren.

Je traint je bewust zijn door te mediteren of in een flow te komen door dingen te doen waarmee  je je hoofd even stil krijgt. Je bewustzijn groeit daardoor en krijgt meer ruimte.

Mijn hoofd wordt stil van zwemmen. Van het water om me heen, de beweging en de bellen langs mijn oren. Was ik uiteindelijk toch aan het trainen…. Mijn eigen bewust zijn.

Fijne dag.

Guus Hiddink de bladkorf in!

Het is je hopelijk niet ontgaan dat het herfst is geworden. De tijd van het jaar waarin er zoveel blad valt dat er hier door de gemeente extra bladkorven worden geplaatst. Dat deze alleen voor blad zijn moet kennelijk in ons land met open deuren nogmaals worden vermeld, maar daarover straks meer.

De herfst is een voor de hand liggend moment om het over loslaten te hebben. De bomen laten ons keurig zien hoe kinderlijk eenvoudig het onvermijdelijke werkt (of zal ik het ‘natuurlijk’ noemen?). Maar die zijn dan ook niet begunstigd met een prachtig onnavolgbaar menselijk brein waar wij zo dankbaar en veelvuldig gebruik van maken.

En vanuit dat brein beslissen wij dat loslaten moeilijk is. We hebben er allerlei gedachten over en bij, doen ons stinkende best om het te leren maar het blijft worstelen om dingen (gedachten) los te laten.

‘We waren echt een perfect stel samen. Belachelijk dat hij dat allemaal weggooit.’

‘Ik moet wel blijven zorgen voor anderen, anders gebeurt het niet.’

‘Oh, had ik dat nou maar nooit gezegd, wat ben ik ook een stommeling.’

‘Alles is nu zo perfect, ik wil dat het altijd zo blijft.’

‘Mijn werk/ baas/ kinderen/ leven/….. (vul zelf in) levert me stress op.’

Dat onnavolgbare menselijke brein is een mooie grappenmaker. Vergelijkbaar met Guus Hiddink als een man die je nodig hebt, waar je op kon bouwen en rekenen en die in veel gevallen van grote waarde is. Tot het moment dat er ineens de situatie ontstaat waar diezelfde brein/ Hiddink je belemmert. Je de weg ontneemt naar verdere groei. Een moment waarop actief en bewust ingrijpen nodig is. Om met behulp van de nieuwe huidige feiten een besluit te nemen wat je verder brengt. Als mens of als team.

Alle bovenstaande quotes zijn overtuigingen. Die jij in je brein maakt. Exact hetzelfde geldt voor de overtuiging dat loslaten moeilijk is. Wanneer je iets uitzoomt en je op die manier bewust wordt van de werking van je brein, kan je ook zelf een keuze maken of je wel of niet waarde hecht aan de overtuiging. En dus of je je erdoor laat belemmeren of dat je hem ombuigt zodat je verder kan.

Begin eens met het volgende gedachten experiment. Hiermee gebruik je je brein om je meer bewust te worden van de werking en de belemmeringen die datzelfde brein je oplevert.

1.       Onderzoek welke overtuigingen jij hebt die je last opleveren en die je graag zou willen loslaten

2.       Onderzoek het thema ‘loslaten’. Wat vind je ervan? Denk je dat het moeilijk is?

3.       Prent je dan in je gedachten dat loslaten misschien wel het meest natuurlijke is dat we voortdurend doen. Hierbij helpt het volgende inzicht: iedere uitademing die je (al dan niet bewust) doet, is het loslaten van de inademing.

4.       Als je dit een open deur vindt, schrijf het dan op een blaadje en mediteer er een kwartier per dag op.

Ik weet dat het niet gemakkelijk is maar ik ben ervan overtuigd dat we het kunnen.

Adem in. En adem uit.

De mooiste dalen!

‘Ik ben er niet van gediend dat u dat op die manier doet en ik vraag u dan ook met klem daarmee op te houden.’ Mijn stem klinkt schril en mijn snel kloppende hart strijdt met mijn adem om een plek veel te hoog in mijn borst. Ik krijg het warm en vermoed dat mijn wangen rood worden. Ik sta (nog wel op beide voeten gelukkig) op hoge poten mijn punt te maken en voel me boos.

Ineens realiseer ik me al bovenstaande sensaties en besef me dat ik de boze en negatieve energie van de ander heb overgenomen. Tijd om weer terug te keren naar mezelf. Even ademhalen….

Iedereen staat in meer of mindere mate open voor de mensen, sferen en energieën om zich heen. Je herkent ongetwijfeld dat je je op bepaalde plekken lekkerder voelt, dat sommige mensen ‘je beter liggen’ en misschien herken je ook boven omschreven situatie waarin je je realiseert dat je bijvoorbeeld veel heftiger reageert dan normaal (is degene die naar boven komt wanneer je je auto bestuurt dezelfde persoon die ontspannen aan het eten is/ zijn hond uitlaat of zijn kinderen voorleest??).

Een heleboel ouderen en (vooral) kinderen zijn extra gevoelig voor datgene wat er om hen heen gebeurt. Hooggevoeligheid wordt het ook wel genoemd. Iets meer dan ieder ander moeten zij bewust omgaan met wat ik noem hun eigen tuinonderhoud: wat komt er in en wat moet gesnoeid en verwijderd. Hier bewust mee omgaan is een ontwikkelproces van vallen en opstaan waarin je steeds alleen maar kan leren.

De reacties van hooggevoeligen kunnen misschien wel eens vreemd overkomen. Ze reageren op voor jou onbegrijpelijke wijze geprikkeld, worden ziek van een ruimte, situatie of baan en in jouw optiek wordt er soms wel heel zwaar aan dingen getild. ‘Zet het gewoon van je af’! Met wat extra aandacht en training is dat inderdaad voor iedereen fijn om te doen.

Onderschat niet de kansen en mogelijkheden. Van krachtige verbindingen en diepe gevoelens. In sommige beroepen en situaties onontbeerlijk en uitermate nuttig. Mijn werk als coach en trainer leidt tot de mooiste inzichten, ontmoetingen en soms onverwachte resultaten juist vanwege mijn gevoeligheid. En aan potentiële opdrachtgevers leer ik steeds beter uit te leggen dat de tijd en vertrouwen in de begeleiding leidt tot een persoon die steviger staat, helderder communiceert, goed luistert en in staat is om verbinding te maken met zichzelf en zijn omgeving.

Onderzoek eens in hoeverre jij dingen van anderen om je heen oppikt en wat jouw gevoeligheid je oplevert in het dagelijks leven.  Wil je leren er beter mee om te gaan, het eerder herkennen en daarmee jezelf optimaal ontplooien? Doe dan vrijdag 24 oktober mee met de trainingsdag in de buurt van Renkum. Paardencoaching en meditatie. Meer vind je hier

En als je alvast  wilt beginnen:

1.       Train je bewustwording door je eigen gevoelens, gedachten en lichamelijke sensaties te herkennen en benoemen

2.       Houd een dagboekje bij waarin je kort voorbeeldsituaties omschrijft waarin je verder wegging van je eigen kern ten gevolge van je omgeving

3.       Mediteer (ga zitten met een rechte rug en volg je ademhaling) vijf minuten per dag

4.       Visualiseer  jezelf in een grote lichte cirkel, onder je voeten door en over je hoofd heen. Jij bepaalt wat er in en uit komt

5.       Geniet, leef,  huil en verbind. We zijn er allemaal voor elkaar. Steek een hand uit.

Dokter, mag ik een nieuwe rits?

‘Dokter, mag ik een nieuwe rits? Er is namelijk iets kapot in mijn lichaam en het lijkt me wel handig en fijn als u dat even fikst. Kan ik daarna, of beter nog ondertussen, gewoon doorgaan met mijn eigen dingen….’.

Het seizoen is aan het wisselen, de bladeren vallen en misschien merk je om je heen of aan je eigen lichaam dat ons lijf daar even aan moet wennen. Snotterig, stijve spieren, rugpijn, dat soort dingen. We worden wel vaker geconfronteerd met een minder goed werkend systeem in ons lichaam. Pijn, uitslag, moeheid en andere ellende zijn daarvan het resultaat.

In Nederland bestaan nog fantastische vakmensen die de mooiste dingen kunnen. Eén ervan repareerde een aantal weken geleden de kapotte rits van de jas van Rutger. Door zijn tijd, aandacht en toewijding, veranderde de jas van onbruikbaar naar een goed werkend systeem dat precies deed waar het voor gemaakt was: beschermen tegen kou, wind en regen.

Ik geloof dat mijn lichaam is als een jas voor mijn ziel: het biedt bescherming en geeft me de mogelijkheid de wereld om me heen te ervaren. Ik vereenzelvig me niet met mijn lichaam, steeds wanneer ik mediteer ben ik me bewust dat er globaal drie dingen zijn: mijn lichaam, mijn gedachten- emoties-gevoelens en mijn pure zelf.

Toch besef ik me terdege dat mijn lichaam door mij gekoesterd en goed verzorgd moet worden. Dezelfde toewijding, aandacht en tijd welke de kleermaker besteedde aan de  jas van Rutger, probeer ik te besteden aan mijn lichaam. Ik laat het rusten, zorg dat er voldoende en goede brandstof in gaat en ik stretch het iedere dag in verschillende yogahoudingen. Ik probeer er naar te luisteren en de boodschappen te begrijpen die het me vertelt. Dat is een traject van vallen en opstaan en misschien herken je dat zelf ook wel een beetje.

Wat me opvalt is dat een groot aantal mensen de verbinding met hun lichaam een beetje kwijt is: wanneer het systeem niet werkt en de resultaten daarvan merkbaar en storend worden, rennen ze allereerst naar een ander vakmens om het systeem, de storingen en de hele verantwoordelijkheid daarvoor eenvoudig over te geven in handen van meneer of mevrouw de dokter. Ik ben zeer voor hulp vragen, met meer mensen een probleem oplossen en samenwerken maar vind het gemak waarmee de afstand ten opzichte van het eigen lichaam ten toon gespreid wordt verbazend.

Probeer eens 1 keer per dag vijf minuten in te plannen om in contact te komen met je lichaam. Waarom heb je zo vaak hoofdpijn? Waarom ben je moe? Heb je een stijve nek, last van je rug? Je komt in contact met je lichaam door  te gaan zitten in een alerte en ontspannen houding en vervolgens je ademhalingsbeweging te volgen. Als je de oefening wilt uitbreiden ga je na een paar minuten je gerichte aandacht sturen naar al je afzonderlijke lichaamsdelen, van je tenen tot je kruin. Je hoeft niks te veranderen, niks te sturen of te voelen, alleen maar gericht je aandacht te sturen.

Op termijn wordt het dan makkelijker voor je om de signalen van je lichaam te begrijpen en er naar te handelen. Waardoor je misschien zelf eerst een heleboel ten goede kan doen voordat je naar de dokter hoeft te gaan met de vraag: ‘Dokter, mag ik een nieuwe rits’?

De politie verdient geen respect!

Met dank aan sociale media als Facebook en Twitter is het tegenwoordig heel eenvoudig om je mening snel te delen met velen. Het is niet meer zo dat je bij de bakker om de hoek een praatje maakt en dat de reikwijdte van je verhaal (via de slager en de dominee) maximaal het dorp behelst. Nee, tegenwoordig bereiken onze meningen en oordelen eenvoudig de gehele wereld.

Op facebook kwam een foto voorbij van een dame in een politiebus die met haar hand bij haar oor achter het stuur zit. De meningen en afkeurende opmerkingen hierover tuimelen over elkaar heen. ‘Belachelijk! Ze zit te bellen!’, ‘Slecht voorbeeld!’ en: ‘de politie verdient geen respect!'.

Ik kijk naar de foto en vraag me (met wat anderen) af wat ik zie. Ik concludeer dat ik te weinig feiten heb. Staat de bus stil? Misschien wel op een wegsleep aanhanger? En omdat ik niet weet wat er aan de hand is verbaas ik me over het snelle en harde oordeel van anderen om me heen.

Eén van de voor mij aangename resultaten van regelmatig mediteren is dat ik meer bewust wordt. Van mezelf, mijn ratio, mijn gedachten, emoties en mijn lichaam. Steeds vaker ervaar ik dat deze dingen met elkaar verbonden zijn maar zeker niet hetzelfde zijn. Als ik geraakt wordt door een opmerking bemerk ik verdriet en krijg ik buikpijn (verbinding emotie en lichaam) maar het verandert niks aan mij (n) zelf. In de meditatie keer ik daarheen en ervaar ik de kalme en liefdevolle stroom die ik in me heb. Dat ik daar in het dagelijkse leven ook vaak weer vanaf drijf is een feit.

En wanneer je verder van die kern bent afgedreven of niet zo vaak in aanraking komt met je liefdevolle kern die je vertrouwen en rust geeft, wordt het makkelijker mee te waaien met de winden om je heen. Je bent niet stevig geworteld dus meelopen met anderen ligt op de loer. Vanuit deze onzekerheid hebben wij een apart soort houvast gecreëerd: wanneer we anderen naar beneden halen, veroordelen en afkeuren, hebben we zelf een (vals) gevoel van veiligheid en verbonden zijn.  

Verbinding en veiligheid vind je in en vanuit liefde. Dus nooit in afzeiken van een ander, agressie of onzekerheid. Wanneer je jezelf tijd gunt om in contact te komen met jezelf en je eigen kalme kern, zal je je sterker geworteld voelen. Waardoor het minder noodzakelijk wordt om zoveel meningen te vormen of te oordelen. Probeer maar eens of je een dagdeel bewust kan kijken naar jezelf en de oordelen die je hebt. Je zult versteld staan hoe vaak je ergens iets van vindt! En als je deze oefening doet….. doe het dan liefdevol naar jezelf dus veroordeel jezelf niet dat je zo regelmatig oordeelt…

Niets menselijks is ons vreemd en een beetje liefdevolle acceptatie voor jezelf en de ervaringen die je hebt is een goede start om diezelfde acceptatie naar je omgeving te vergroten.

Ik wens je een prachtige dag.

Stilte

Het werd even stil in Nederland deze zomer. Met elkaar stonden we in de brandende zon stil bij leed en verdriet. Respect toonden we. Voor overledenen, voor nabestaanden en voor de functionarissen die hun werk zo respectvol uitvoerden. De manier waarop maakte niet uit, de mate en het onderwerp van respect (voor) tonen interesseerden me: iedereen moest mee doen en wanneer de ongeschreven regels van het respect tonen niet werden gevolgd werd dat direct en luidruchtig afgekeurd. So much for het algehele respect tonen zullen we maar zeggen…

Het was ook even stil in en om mij. Ik schreef geen blogs , ruimde scherven van gebroken huwelijken, sloot een periode af, zorgde zo goed en zo kwaad als het ging voor mijn lichaam en gezondheid en keerde naar binnen. Ik zat in de zon en wandelde met mijn hond. Ik groeide in de stilte. Ontdekte dat ik mezelf uitermate prettig gezelschap vind. Er waren moeilijke en donkere momenten. Maar de stilte en rust brachten me in verbinding met mijn kracht en vertrouwen.

Heb je ook de stilte ervaren deze zomer? Misschien tijdens je vakantie, even afstand van alles. Een moment van kalmte, rust en bezinning? Ik hoop het voor je. Want vandaag pleit ik weer eens heel bewust en actief voor rust en stilte.

Het normale leven begint weer: de kinderen gaan weer naar school, je begint weer met werk of, zoals ik, je maakt nieuwe plannen en stappen op je pad. We weten allemaal dat een mens goed gedijt bij ritme, regelmaat en herkenning. En dat het veranderen van zo’n ritme niet eenvoudig is. Het vergt ratio om een beslissing te maken of datgene wat je doet nog het goede is. En daarna overtuiging en wilskracht om je nieuwe gedrag eigen te maken. Precies dat is de reden dat je in de vakantie vaak even weg van alles heel helder ziet hoe en wat je het zou willen maar dat je binnen zeer korte tijd na de vakantie weer ongemerkt terugvalt in je oude ritme. Van stress, onrust en drukte.

De crux zit hem in het ongemerkte. Wanneer je veranderingen wilt bewerkstelligen zul je bewust aan het werk moeten. Je ratio gebruiken om je af te vragen of je echt klaar bent voor een verandering en daarop een wenselijk plan te maken. En vervolgens je lijf en wilskracht gebruiken om het stap voor stap uit te voeren. Terugvallen, opkrabbelen en borgen hoort erbij. Stilte helpt erbij.

Je kan beginnen met iedere dag tien minuten stilte inplannen voor jezelf. Het lijkt belachelijk veel misschien in de drukte van je bestaan. Maar het is (laten we eerlijk zijn) belachelijk weinig in verhouding tot de tijd die je aan andere dingen en mensen besteed in de resterende 23 uur en vijftiig minuten.

Gebruik de tien minuten. Om bewust te worden. Van jezelf, je ademhaling, je lichaam, je plannen, je ritme en je leven. Bekijk of het ongeveer voldoet aan je wensen. En als dat niet zo is, verander dan jezelf of je houding zodat er meer ritme, rust en vrede komt.

Ik weet dat het niet eenvoudig is. Maar ik weet ook dat het kan.

De stilte in de zomer werd overspoeld door meer ellende en verdriet. Mensen zetten de TV niet meer aan want zijn ‘oorlogsmoe’. En het lijkt wel: hoe groter de problemen hoe kleiner de oplossingen. Laten we dichtbij ons zelf beginnen. Door de rust en kalmte in ons zelf aan te raken. En vandaar uit te verbinden met onze buurman. Kijken wat we voor hem (of haar) kunnen doen. Laten we groeien in de stilte.