Omgaan met verlies: cursus start 29 okt. a.s.

 

Keep calm & boost your immunesystem!

Hier 30 minuten yoga om je immuunsysteem te versterken. Doe mee met de dagelijkse online yoga en blijf fit! 

Wie ben jij eigenlijk?

Eindejaarswandelmeditatie: 29 dec in Oosterbeek

Anti (kerst) stress ademhaling & verloting Reiki behandeling

Reiki: wat het oplevert en hoe je een behandeling wint!

Mediteren: hoe en waarom?

Van werkstress naar rust

#aandachtvoorstilte

Vanavond herdenken we de doden. We herdenken de mensen die gestorven zijn in oorlogen die groter waren dan zijzelf.

Ik herinner me de herdenking op de kleine begraafplaats aan de rand van het bos in het dorp waar ik als kind woonde. We liepen langs het bosbessen-laantje ernaar toe, de trein stond stil op het aanliggende spoor. Er werd wat gesproken en daarna volgde het meest indrukwekkende onderdeel, zo vond ik: vanachter een boom klonk een trompet. De Taptoe, zo leerde ik later.

De aankondiging voor stilte. In de zin van: er werd even niets gezegd.

Stil was het niet: ik herinner me het vrolijke gekwetter van de vogels, het ruizen van de blaadjes, een kuch. Aan de hand van mijn vader nam ik al deze geluiden in me op.

Mijn Joodse opa maakte 2 oorlogen mee. Als Duits jongetje geboren in Strasbourg vluchtte hij tijdens de eerste wereldoorlog met zijn ouders naar Duitsland. In de tweede wereldoorlog was hij als Joodse man in Duitsland zijn leven ook niet zeker en vluchtte naar Nederland. Wellicht is het zijn bloed door mijn aderen: de relatieve stilte bij de dodenherdenking maakt een diepe indruk: hier gebeurt iets belangrijks, iets van waarde, iets wat gaat over respect, oorlog, liefde en pijn. Begrijpen deed ik het als kind niet, voelen des te beter.

De laatste dagen is er veel aandacht voor onze herdenking vanavond. Door de stilte heen willen anderen lawaai maken. De rechter heeft dit verboden en we zullen zien wat het feitelijk wordt. We hebben er veel aandacht aan gegeven.

Als yoga- en meditatiejuf leer en ervaar ik zelf en met anderen dat IK bepaal waar mijn aandacht naar toe gaat. Dat is een hele klus, zo merk je als je gaat mediteren. Want aandacht laat zich nogal makkelijk afleiden. Door lichamelijke afleidingen (pijn), door gedachten, gevoelens en door geluiden om je heen. Als je mediteert doe je niets anders dan het trainen van je aandachtsspier: je maakt een keuze waar je je aandacht op wilt richten (bijvoorbeeld je ademhaling), focust je hierop, bent even in aandacht en…. afgeleid. Je maakt een boodschappenlijstje/ piekert/ bent nog boos op je moeder etc. etc. Dat is het moment van winst, zo leer ik mensen altijd. Want het moment dat je je realiseert dat je aandacht ergens anders op is gericht kan je op een liefdevolle manier je aandacht weer terugbrengen naar het onderwerp van jouw keuze.

Dit hele proces speelt zich af in jou. Het helpt je om je meer bewust te maken van jezelf, van wie je daadwerkelijk bent. Het doet je ervaren hoe het is om te staan in je eigen kracht, in je enorme eigen kracht. Waardoor het minder belangrijk is wat anderen om je heen van je vinden of doen.

Deze keuze hebben wij mensen allemaal.

Zo ook in aanloop naar vanavond. Wat iedereen ook doet, welk lawaai ook wordt gemaakt: je hebt volledige keuzevrijheid. Je kan kiezen in volle aandacht te herdenken, dankbaar te zijn, liefde te sturen. Alle gruwelen die hebben plaatsgevonden, alle oorlogen die zijn (en worden) gevoerd, alle pijn en verdriet die ook door mijn aderen heen stroomt kunnen niets veranderen aan de verbinding die ik voel met mijn krachtige stroom en aan mijn keuzevrijheid mijn aandacht te richten. Ze veranderen niets aan de dankbaarheid en het diepe respect dat ik voel. Voor iedereen die kiest voor eerlijkheid, oprechte waarheid, liefde en verbinding. Daarop richt ik vanavond mijn aandacht.

Opa Basel: deze is voor jou!

Beste Ralph

Kreeg je vroeger wel eens een aai over je bol van je moeder, Ralph? Of een vriendschappelijke stomp van de hockeycoach tegen je schouder? Ken je het gevoel geliefd te worden, gewoon om wie je bent? Ik hoop het Ralph. Want deze dagen zal je dat gevoel van eigenwaarde nodig hebben. Je zal het in jezelf moeten vinden nu de ING spelletjes speelt met jou en je waardering.

Ik leef met je mee Ralph. Want stel nou dat jij zo’n bankmedewerker (topman!) bent die zijn carrière heeft gemaakt door de juiste mensen te kennen. Die de blik voortdurend heeft ‘op de stip op de horizon’. Die praat over headhunten, expanden en meer van dat soort termen. Stel nou Ralph, dat je steeds hebt gedacht dat het gaat over welke zakelijke successen je hebt bereikt, over hoe groot je omzet is en over hoeveel mensen je aanstuurt. En dat dit ook zo bevestigd is door de omgeving waarin je je bevindt. Want eerlijk is eerlijk: het salaris van 1.75 miljoen euro wat je nu krijgt ligt ook iets boven het gemiddelde toch?

Het zou flauw zijn de verantwoordelijkheid voor deze scheefgroei in jouw schoenen te schuiven, Ralph. Natuurlijk is het niet alleen jouw schuld dat we zakenlieden, bankmedewerkers en politici financieel beter waarderen dan (ik noem maar iets) vuilnisophalers, verwarmingsmonteurs of verzorgenden. Dat is het systeem dat we met elkaar gecreëerd hebben en wat we dus met elkaar kunnen (en moeten) veranderen.

De voor jou voorgestelde salarisverhoging die de ING deed heeft een golf van verontwaardiging en opschudding teweeg gebracht. Krom natuurlijk omdat het door ons ingestelde systeem al jaren zo werkt maar ok, positief bekeken: laat dit een start zijn voor heroverweging.

Wat is (van) waarde? Wat heeft welke waarde? Hoe bouwen we om deze waarden een werkend systeem?

Zo maar wat vragen die we met elkaar moeten beantwoorden. Want Ralph, ook jij vindt toch dat het systeem van meer op de grote hoop met allerlei excessen tot gevolg niet meer van 2018 is?

Zo maar wat hints voor de antwoorden:

Toen ik een aantal weken geleden voor mijn werk een fantastische (en zakelijk zeer succesvolle) man begeleidde die op jonge leeftijd stierf aan een afschuwelijke ziekte telde voor hem alleen de waardering en liefde die hij voelde voor en van zijn naasten.

Als naast de eerder genoemden chauffeurs, ordehandhavers, vakkenvullers en schoonmakers ophouden hun werk te doen komt binnen korte tijd jouw en mijn dagelijkse leven in de knoei. Dan heb ik geen tijd meer om dit stukje te schrijven en houd jij je bezig met verzamelen van eerste levensbehoeften als voedsel en warm onderdak.

Kort door de bocht concluderend lijkt het logisch ons waardesysteem aan te passen naar een evenwichtiger verdeling. Eén waarbij liefde, aandacht, zorg, ondersteuning en medemenselijkheid belangrijke graadmeters zijn. Zodat aan het eind van ieders leven tevreden kan worden teruggekeken naar de balans. Tussen werk en liefde, tussen aandacht en waardering en tussen mensen onderling.

Denk er nog eens over Ralph, terwijl je vanavond je tanden poetst. Waarna ik je van harte gun dat je gelukkig, kalm en evenwichtig in bed kunt stappen naast een liefdevolle partner die je vasthoudt. Ik wens je alle goeds.

Dumpen

Ze heeft genoeg van hem. Is er helemaal klaar mee. Hij luistert niet, doet te weinig met de kinderen en ruimt nooit iets op. Doodvermoeiend. Jaren heeft ze geïnvesteerd: eerst lief en positief met uitleg en toelichting (dit broekje kleurt niet bij dat T shirt) en langzamerhand korter en duidelijker. Want ook zij is moe, druk en vol. Ze heeft maar twee kinderen gebaard. Maar nu voelt het als drie…… Ze gaat hem dumpen. Want ook zij heeft recht op liefde, aandacht, ondersteuning en lekkere seks. Allemaal dingen die ze allang niet meer van hem krijgt.

He loved her so much he already started to ignore her.

Ik kan niks meer goed doen. Al voordat ik thuiskom voel ik de spanning in mijn schouders kruipen: wat zal er vandaag weer eens niet goed zijn. De afgelopen tijd zijn alle mogelijke misstappen de revue gepasseerd: ik kleed de kinderen niet goed, zet de vuilnis niet buiten, zit teveel op mijn smartphone, ga waarschijnlijk vreemd en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vraag niet meer. Omdat het toch nooit goed is. Het verkeerde moment, de onjuiste toon of ik had er al eerder naar moeten vragen. Ik vind mijn rust in de parallelle wereld van mijn telefoon: beetje filmpjes kijken, chatten met de mannen uit de zondagmorgen fietsclub en pokemons vangen. Ik wil graag seks, lol en weer leuke dingen samen doen. Als ik me een beetje gedeisd houd waait de storm wel over, zo dacht ik. Nu gaat ze me dumpen.

 She loved him so much, she already started to change him.

Samsara wordt het in het boeddhisme en hindoeïsme genoemd. De terugkerende beweging van leven, dood en wedergeboorte. Als een draaimolen steeds hetzelfde rondje. Het is meegaan en geloven dat de wereld van begeerte, irritatie en verwarring de waarheid is. En als in de draaimolen kom je steeds langs dezelfde punten van pijn, verdriet en plezier. Filosoof Shankara noemde het het ‘universele wordingsproces’, het eindeloze worden. In contrast tot het eindeloze Zijn.

‘Ik ben verliefd op een ander. Je moet gaan. Het spijt me maar hij is leuker, liever, aantrekkelijker. Hij wast wel zijn handen voor het eten, woont in een mooi huis. Hij gaat voor me zorgen. En hoewel ik dat niet nodig heb, vind ik het wel fijn. Het spijt me. We hebben het goed gehad maar het is klaar. Misschien had ik beter moeten weten, je bent nooit attent geweest. Je hebt me nooit echt begrepen’.

Ik pak mijn spullen en ga. Weer op pad. Ik neem me voor te leren. Me eerst te verbinden met mezelf en vanuit daar pas met een ander.

Het pure Zijn. Daar waar je in contact bent met je puurheid. Voorbij materie, verlangens, aversie en ignorantie. Je puurheid in verbinding, groter dan jijzelf. Met het universum. De weg hiernaar toe is je adem. Bewust in en uit ademen. Om vervolgens zonder oordeel of verwachting te laten komen wat er komt. Mediteren.

Goede reis

‘Het is goed zo’. Afwachtend kijkt de jonge vrouw de zaal in. Ze heeft zojuist gesproken over positiviteit, liefde, knuffelen, lachen, geluk en samen zijn. Ze vertelde dat het hartstikke goed ging. Na een lange, moeilijker periode was er nu licht, geluk en plezier. En nu kijkt ze de zaal in. Een lichte trilling in haar lip. Ik kijk naar haar. Zie een fysiek kleine vrouw met een enorme power. Met haar afgetrapte gympen en strakke zwarte broek lijkt ze jong. Waarschijnlijk jonger dan ze is. Ik ken haar niet. En word weggeblazen door haar kracht, uitstraling, liefde en woorden. Ik adem zachtjes in en weer helemaal uit. Zet mijn beide voeten op de grond. Het moet nog beginnen.

We zitten in de zaal om in volle aandacht bij haar moeder te zijn. Die vorige week niet terug kwam van haar dagelijkse ochtendwandeling. Omdat ze getroffen werd door een fatale hersenbloeding. Haar moeder werd 62 jaar. Ik ken haar als even zo krachtige vrouw: klein van lichaam, groot van kracht. Ze hielp me door een moeilijke periode heen met voedingsadvies, massage, acupunctuur. En met er zijn. Wat een kracht, wat een liefde.

En die zie ik nu doorgegeven in haar kind. Dat daar zo dapper staat. En ik ben diep geraakt. Zoom uit naar mezelf, mijn eigen leven, mijn eigen familie. En zonder oordeel kijk ik naar de verschillen. En neem ik een besluit: pure liefde en positiviteit.

Ik voel me dankbaar en nederig. Dat ik dit hier mag leren. Laat de tranen stromen bij het verdriet van familie en close vrienden, zing voor de laatste keer mijn mantra om haar op haar reis te begeleiden en leg een centje op haar kist voor mocht ze het nodig hebben bij de overtocht.

Ik neem me ten diepste voor hard te werken. Bewust te blijven. Steeds te proberen dieper en sterker in contact te zijn met mijn eigen liefde en positiviteit. Zodat ik het kan delen met anderen. Iedere ademhaling weer.

Akal.

Let's go!

Wie ben ik eigenlijk? Vraag jij je dat ook wel eens af?  In veel geloofsovertuigingen vind je een mooi antwoord op deze vraag:  jij bent de ander. The other is you. Onder andere in het boeddhisme, hindoeïsme, christendom en islam vind je verschillende vormen van dit zelfde uitgangspunt: op een bepaald punt zijn we allemaal verbonden. Dit betekent dat wanneer ik voor jou goed doe, dit ook een positief effect heeft op mij zelf. Ten minste, op het niveau waar we er nog van uitgaan dat jij en ik twee verschillenden zijn. Want op een nog ander niveau kunnen we zeggen: ‘All is one’. Alle mensen, dieren, bomen, etc., alles bestaat uit eenzelfde energiebron. Er zijn verschillende eeuwenoude mantra’s, gebeden en meditaties die dit uitgangspunt hebben.

Je vindt er hier 1 prachtige: https://www.youtube.com/watch?v=fzYuwNLgfC8

Je bent er niet per toeval.
Het bestaan heeft jou nodig.
Zonder jou ontbreekt er iets in het bestaan en niemand kan dat vervangen.
– Osho –

Wanneer je regelmatig mediteert op deze meditatie of je verdiept in het verbindende uitgangspunt van verschillende geloven realiseer je als vanzelf een mooiere wereld. Omdat je vanuit je bewustzijn weet en zal accepteren wat je rol is en je hiervan uit zult handelen.

Als je dit wat kwijt bent dan krijgt het Ego (te) veel ruimte. En vanuit het Ego komen er nogal eens wat verwrongen acties en gedragingen uit. Woede, machteloosheid, verdriet. Dat soort dingen.

Zoals we dit al jaren, al dan niet bewust, zien en ervaren bij onszelf en onze omgeving , zien we dit momenteel in het groot gebeuren in de wereld. De afgelopen jaren hebben we al een mooie aanloop gehad met graaiende politici, bankdirecteuren die buiten hun boekje gingen, machtswellustelingen die zich op diverse wijzen misdroegen en oorlogen die moesten worden uitgevochten.  Momenteel zitten we midden in het klapstuk van verwrongen Ego handelen: Donald Trump.

 

De laatste tijd sprak ik verschillende mensen over de ontwikkelingen aangaande deze nieuwe Amerikaanse president. Velen keken ernstig en boos terwijl ze hun zorgen uitspraken: dit was zo absurd, dit moest gestopt worden. Liefst snel en, zo leek het, vooral door anderen. Vaak kwam er op de vragen die ik daarna stelde niet echt veel meer dan glazig kijken en wat gemompel. En dat is het moment waarop ik mijn stokpaard steeds weer opklim. En waarin ik, met nauwelijks verholen enthousiasme, vertel over mijn visie van de hedendaagse ontwikkelingen.

All is one.

Laten we eerlijk zijn: we zijn mensen en we zijn lui. Olifantenpaadjes worden door ons platgelopen omdat ze een stukje afsnijden naar de plek waar we naar toe willen. Dat scheelt energie, moeite en tijd. We kiezen regelmatig voor de meest makkelijke weg en manier.

Maar als het echt extreem wordt of veel te gek dan worden we wakker. Dan gaan we aan de gang! En omdat we misschien wel eerder zo zuinig met onze energie zijn omgegaan kunnen we nu een mooie verbindende klap geven als tegenreactie.

En dat is wat ik zie gebeuren, ofwel waar ik voor kies naar te kijken en me voor in te zetten. President Trump struikelt over stommiteiten, valse beschuldigingen, vergaande schrikbarende beslissingen en wat dies meer zij. En omdat het zo extreem is zien we dat eigenlijk allemaal wel en staan we op. Sommigen snel, andere langzamer maar op zeer veel gebieden zie je handen die in elkaar worden gestrengeld en die een onverbrekelijke keten maken. Ik kijk ernaar, doe mee, voel de pulsatie en ben opgewonden. Dit gaat leiden tot prachtige dingen! Want het zo uitgekauwde credo is natuurlijk helemaal waar wanneer het echt vanuit hart geleefd wordt en vanuit hoofd uitgevoerd: samen staan we sterk. Over de hele wereld heen, in groot en in klein, van Australië tot je buurman. Dit pikken we niet! Nu gaan we staan in verbinding. Om het beter te maken. Mooier en vrediger. Voor jezelf en voor de ander. Door alles verbonden. The other is you. All is one. Let´s go.

Verliefd

‘Ik ben verliefd’. Ze spreekt de woorden uit als ik mijn jas al aan heb, klaar voor vertrek. Ik kijk haar aan, voel mijn voeten aan de grond geklonken  en word me bewust van de enorm scheppende krachtbron van waaruit deze woorden gesproken worden. In 1 seconde realiseer ik me dat dit de bron is. De oorsprong. Dat vanuit deze energie de wereld is geschapen, de mensheid, de bomen, rivieren, de natuur. En ik dus ook.

Ik kijk haar aan en zie haar afwachtende, voorzichtige glimlach. Speurend naar een oordeel van mijn kant. Liefst goedkeurend, ten minste, zo denk ik maar ondertussen maakt het niet wat ik denk, voel of oordeel. Want de enorme golf van energie die haar heeft overspoeld zal haar meenemen. Weg van hier, weg uit haar huwelijk, weg van haar kinderen, haar baan, haar leven. Weg van alles waar ze de laatste jaren zo hard voor en tegen heeft geknokt.

Ik ga weer zitten. Houd mijn jas aan en laat mijn hoofd een millimeter zakken. Ik adem zachtjes en lang uit via mijn voeten naar de grond. Ik ben overweldigd. En dat zullen er meer zijn langs het verwoestende pad dat zij de komende tijd gaat afleggen.

 

Ik denk aan de god Shiva, die gene die alles vernietigt om daarna weer te scheppen. En de mensen van Bosbeheer die hetzelfde doen door een stuk bos te laten platbranden zodat er daarna weer nieuw leven kan ontstaan. En het wordt me geheel duidelijk dat deze verliefdheid precies hetzelfde zal doen: vernietigen en ruimte maken.

Ik vraag wat kleine dingen en zij strooit wat antwoorden in de ruimte. In deze fase zijn woorden ontoereikend en veelal belastend. Alles wijst erop dat zij maar 1 doel voor ogen heeft. Als ik wegga omhels ik haar. Houd ik haar stevig en licht in mijn armen. En terwijl ik dit doe bid ik. Voor kracht, wijsheid, kalmte, aarde energie, rust en begeleiding. Als ze me loslaat kijkt ze me gelukzalig aan. Ze gaat op pad…..

Kerstopruiming

Deze week gaat het waarschijnlijk gebeuren: je gaat de kerstspullen opruimen. Met veel plezier heb je een tijdje geleden een aantal dingen toegevoegd aan je interieur: lampje hier, kaarsje daar, boom met ballen. Misschien deed je het samen met kinderen en/ of geliefden en gaf het je een speciaal gevoel. De dagen waren grijs genoeg om opgelicht te worden door kleurige lampjes, mooie ballen en ander schitterends.

Maar straks is het klaar: 6 januari of iets eerder, de spullen gaan er weer uit. En met het opruimen van de kerstspullen ontstaat er ruimte. In je huis en als je toestaat ook in je hoofd en in je systeem. Dat kan je doen door het opruimen tot een bewuste handeling te maken. Kijk eerst eens rond door je huis. Naar de spullen, groot of klein, die je al dan niet met zorg hebt neergezet. Ontdek wat het je heeft gebracht. Misschien werd je er blij van, gaf het je een gevoel van weemoed, thuis, vroeger. Wat dan ook, onderzoek je gevoel en gedachten welke zijn ontstaan door deze spullen. Dit bewust zien, voelen en ervaren is een praktische daad die totaal geen extra tijd kost en niets te maken heeft met zweverig of mysterieus. Sterker nog: je maakt met bewust ervaren je gevoelens en gedachten juist zeer aards en concreet en geeft ze hiermee de ruimte die ze verdienen. Hierdoor voorkom je dat ze ongezien gaan dwalen en op een ander onverwacht en ongepast moment ineens naar boven komen drijven en je gedrag ongewenst beïnvloeden.

Wanneer je bewust hebt gevoeld en ervaren wat de extra spullen je hebben gegeven, begin dan met het inpakken en opruimen. Ook dit kan zonder extra tijdsinvestering bewust worden gedaan. Kijk daarna nog eens om je heen. Naar je ‘lege’ huis zonder kerstspullen. En hier raad ik je aan wel even wat extra tijd te nemen. De periode van drie in- en uitademingen ongeveer. Zodat je kan ontdekken welk gevoel je nu hebt. Misschien ervaar je iets in je lichaam en wellicht zijn er gedachten. Probeer deze zonder oordeel of waarde te bekijken.

En realiseer je dan dat je op dezelfde manier als je de kerstspullen hebt opgeruimd ook hardnekkige belastende gedachten en gevoelens kunt opruimen. Door ze eerst bewust in je op te nemen, ernaar te kijken en te onderzoeken welke waarde ze voor je hebben. Je kan ze daarna inpakken en opruimen middels een voor jou passend ritueel (mail me als je inspiratie wilt). Vervolgens kan je heel bewust ervaren hoe het gaat in het lichaam, met je gevoel en je gedachten wanneer je ruimte schept. Ruimte voor jezelf, je rust, je kracht en je intuïtie.

Neem je ruimte. Happy New Year!

Eindejaarsmeditatiewandeling - a.s. zaterdag

EINDEJAARSMEDITATIE WANDELING
 

Een klassieker ondertussen, de eindejaarsmeditatiewandeling:

- zaterdag 31 december 2016, van 10.00 tot 11.00
- verzamelen bij het witte hek aan het einde van de Bredelaan in Oosterbeek om 9.50
- stilstaan bij het afgelopen jaar, afronden en ruimte maken voor het nieuwe jaar
- kleine fysieke wandeling, grote mentale stappen

- vragen? mail of bel http://selmafalk.nl/pages/contact.html
- Kosten: € 5,-. Graag even aanmelden

 

Verslaafd

‘U bent verslaafd’. Ik heb het inderdaad goed verstaan. Met een zachte blik in zijn grijsblauwe ogen kijkt hij me aan terwijl hij het nogmaals herhaalt. ‘U bent verslaafd aan de snelle kick. U propt zoveel mogelijk acties in een dag/ week/ uur/ minuut en geniet vervolgens van de kick die u hiervan krijgt. U propt uw leven tot de rand toe vol omdat u zichzelf laat meezuigen met de hedendaagse stroom. De stroom waarin dit volproppen mogelijk gemaakt wordt door computers, smart-phones, wifi, media en altijd bereikbaar zijn. U laat zich meevoeren door deze stroom omdat u het anderen om u heen ziet doen. U denkt niet na. U volgt gewoon. Als een schaap in de kudde. De snelle kick van triomf wanneer u èn uw kinderen op tijd op school hebt afgeleverd, èn uw rapport heeft afgeschreven èn uw boodschappen voor vanavond heeft besteld èn de verpleegarts van uw moeder heeft gesproken, geeft u net voldoende energie om door te gaan. Het is echter een korte kick. En zoals met elke drug heeft u steeds meer nodig om door te kunnen gaan. Dat is waar het mis gaat: uw lichaam begint tegen te sputteren. Herinnert u zich uw rugpijn/ hoofdpijn/ vermoeidheid/ depressieve gevoelens van afgelopen jaar? Dat zijn signalen van uw lichaam mevrouw. U bent verslaafd. Aan de snelle, korte kick van het voort racende leven anno 2016.



Ik zie zijn mond bewegen. De woorden waaieren om mijn hoofd en sommige dringen naar binnen. Niet allemaal, zo heb ik het idee. Mijn vingers tintelen en ik voel mijn borst snel op en neer bewegen gestuurd door mijn ademhaling. Wat leerde ik alweer op de yoga?? Ademhalen naar mijn zitbotten, stevig zitten en ‘contact maken met de ondergrond’. Billen op de stoel en voeten op de grond. Laat ik daar maar eens beginnen.

Alvorens zijn oordeel uit te spreken heeft hij naar me geluisterd. Me verteld dat hij begrijpt dat mijn hartkloppingen me zorgen baren. Hij heeft herhaald en samengevat wat mijn klachten zijn. Wanneer leerden artsen dit? En waarom voelt het alsof ik in een slecht toneelstuk ben beland wanneer ik hem hoor zeggen dat hij begrijpt dat ik ‘af en toe pijn op de borst ervaar, dat ik me daar zorgen over maak. En dat ik daarnaast ook weer vaker last heb van een onbestemd somber gevoel’. En of hij goed begrijpt dat ik nu bij hem ben om hulp te krijgen.

Het slechte toneelstuk krijgt een flitsende wending op het moment dat hij zijn woorden over verslaving en snelle kicks uitspreekt. Ik zit op mijn stoel en laat de tijd verstrijken om de boel op een rijtje te krijgen. Het lijkt wel alsof de fabriek in mijn hoofd gesloten is voor lunchpauze: de radars draaien niet en ik dool wat rond door de grote lege hal. Verspreid door de ruimte vliegen zijn woorden en ik probeer ze te bevatten.

‘Neem de tijd mevrouw. Om dit eens rustig tot u te nemen. Niet alleen om er over na te denken maar om het in het geheel tot u te laten doordringen. Tot uw hoofd, uw hart en uw lichaam. De komende weken zijn de weken rondom kerst. Een periode van donker buiten en licht van binnen. Gaat u eens voorbij aan de stress en de snelle kick van veel eten, de perfecte feestavond en mooie cadeaus. Neemt u eens de tijd wat afstand te nemen. Even naar binnen te gaan bij u zelf. Te reflecteren met uw hoofd en te helen met en in uw hart. Onderzoek uw verslaving en kijk of u hiermee door wilt gaan. Of dat u een manier vindt hoe u wat meer uw eigen stroom kan vinden en ervaren. Zonder steeds meegesleurd te worden door anderen en wat u denkt dat er van u verwacht wordt. Misschien kunt u zich wat meer richten op het tevreden gevoel van een succes ervaring op de lange termijn. In rust. Misschien zijn er dingen die u mag loslaten. Omdat ze u belasten of omdat u ze niet meer wilt.

Gun uzelf rust. Gun uzelf vrede. Gun uzelf plezier, liefde en geluk. Voor de lange termijn. U heeft het allemaal in zich. En onthoud: U bent het waard’.

Fijne feestdagen.

De treinreis

Ik zit in de trein en lees een krantje. Het is niet helemaal duidelijk hoe lang mijn reis zal duren. Al eerder bleek dat de lengte van dit soort reizen afhangt van een aantal factoren die je niet allemaal zelf in de hand hebt.

Het is nog vrij vroeg en er stapt een man de coupe binnen. Jongen eigenlijk. Hij gaat bij me zitten en we kijken elkaar aan. Na een open, vrolijke glimlach komen we in contact. Zonder veel nadenken of moeilijkheden verbinden we met elkaar. We praten over dingen die ons bezig houden, luisteren samen naar een liedje van Herman van Veen en maken boven al veel plezier, ondanks (of misschien wel dankzij) het vroege tijdstip. We genieten allebei van de lichtheid en het plezier. Na een tijdje ligt er een obstakel op de rails waardoor ik word afgeleid. De jongen stapt uit en ik reis alleen verder.

Maar niet lang. Het obstakel wordt geruimd door een grote, sterke man. In een mum van tijd is hij ermee klaar en loopt ter controle door de coupes. Bij mij aangekomen stopt hij even. Vanuit mijn krant op schoot duurt het enige tijd voordat mijn ogen de zijne bereiken. Het is inderdaad een grote man met knal blauwe ogen. Onder de indruk van zijn voorkomen, laat ik me meenemen. In zijn wereld van body painting, motors en dance festivals. En net zo snel als mijn katzwijm kwam, verdwijnt het ook weer. Mijn gedachten dwalen af naar meer intellectuele vraagstukken en dieper liggende zaken. Hij bemerkt dit en loopt door.

In de deuropening loopt hij een gehaaste man tegen het lijf. Geïrriteerd door de vertraging omdat het hem te laat op zijn afspraak zal brengen. Hij gaat zitten op de enige vrije plek schuin tegenover me en pakt zijn telefoon. Drie oproepen en zeven nieuwe mails, en dat in de afgelopen vijf minuten. Geërgerd slaat hij zijn ogen op en kruist daarmee de mijne. Mijn blik geeft hem rust en een apart gevoel van thuiskomen. Hij legt zijn telefoon weg en we reizen een tijdje samen. We delen dingen over werk en zaken, zien beelden van mooie natuur in Afrika en verbinden met elkaar in verlies dat we leiden. Hij bereikt zijn eindstation wanneer blijkt dat hij in de verkeerde trein is gestapt. Ik reis alleen gedesillusioneerd verder.

Er stapt wederom een lange man binnen, slungelig dit keer. Met een vragende, afwachtende blik kijkt hij me aan en wijst naar de zitting naast me. Ik gebaar dat hij vrij is en hij gaat zitten. Onze schouders raken elkaar en daardoor wijk ik wat terug. En terwijl ik dat doe ontspant hij en wacht af. Nieuwsgierig door zijn houding beginnen we ons gesprek. Hij heeft dromen en doelen zo groot als het universum en ik word meegezogen door zijn enthousiasme. Hij tekent in de lucht en ik vul de praktische zaken in. We glimlachen naar elkaar. Na een tijdje zo samen zijn komt de conducteur opgewonden binnen. Er zijn problemen in de trein en hij zoekt mensen die de schouders er onder kunnen zetten. Ik sta als automatisch op en loop met hem mee. De luchttekenaar blijft zitten.

Ik werk wat problemen uit de trein en wanneer dat gedaan is rust ik op een klapstoeltje bij de deur. Er stapt een man binnen. Met ferme tred, een grote tas en een strakke blik. Hij gaat tegenover me zitten, pakt zijn telefoon en verbindt zijn koptelefoon eraan. Kennelijk een up tempo nummer als ik zo kijk naar zijn knippende vingers. Hij irriteert en intrigeert me: een man uit 1 stuk, rechtuit en duidelijk op de hoogte van wat hij wil. Met een staccato dat me alert maakt: ik recht mijn rug terwijl ik hem verder bekijk. Hij draait zijn met de muziek meedeinende hoofd naar me toe en struikelt over mijn glimlach. We stuntelen wat over deze val en pakken krant en telefoon weer van de grond.

Terwijl ik overeind kom met de krant in mijn handen vallen mijn ogen op het artikel van 2 december  2016: het CBS heeft berekend dat de kans op een duurzaam huwelijk steeds kleiner is. Het echtscheidingspercentage liep van 12% in 1971 op naar 40% in 2015.

Ik vraag me af wat er veranderde: de tijd, de mens, of nog iets anders? Verwachtingen van elkaar, van het leven, van jezelf? Afhankelijkheid, van elkaar, het leven en jezelf? Vertrouwen? In elkaar, het leven en jezelf? En terwijl het landschap buiten langzaam voorbij trekt ga ik weer zitten. Ik voel mijn zitbotten op het harde plankje van de zitting, vanuit waar ik mijn rug rechtop kan strekken. Het geeft me voldoende ruimte om goed te ademen en mijn energie te laten stromen. Ik realiseer me dat mijn reisgenoten een invloed hebben gehad op de ervaring van mijn reis. Ze waren een spiegel, een noodrem en een rustpunt voor me. Maar hier op dit harde houten plankje moet ik zijn. Bewust van mijn eigen kracht en energie die ik met iedere ademhaling door me heen voel stromen. Glimlachend vervolg ik mijn reis. Vol vertrouwen en vol liefde.

 

A hundred blessings, Mirabai Ceiba

Een andere maat

Dokter, m’n leven past me niet meer, heeft u een andere maat voor me?

 Ik sta iedere dag om half vijf op, kleed me gauw aan, haal de honden uit hun mand voor een stukje hardlopen door de stad. Bij thuiskomst krijgt iedereen eten en laat ik de thuiszorg binnen voor mijn zieke man die dan wakker wordt. Ik wandel snel naar de trein en prop een boterham in mijn mond. Want in de trein heb ik mijn handen nodig voor het beantwoorden van mails en herschrijven van rapporten. Onvoorstelbaar hoeveel fouten mensen maken…. Dan ben ik van half negen tot half zes op kantoor. Daarna naar huis waar ik om half acht ’s avonds eten kook voor mij en mijn man. Apart voor hem want hij lust niet alles. Tussen negen en half tien lig ik op de bank. Dat is echt ‘me-time’. En daarna de honden en naar bed.

Gelukkig werk ik snel en effectief want er zijn dagen dat ik mijn over-uren niet kan maken . Dan moeten er dingen geregeld worden voor mijn man of wordt mijn ziekte net even te erg om te negeren. Zware huiduitslag, enorme hoofdpijnen en spieren die opeens op slot schieten… U weet het want ik was er al eens eerder voor bij u. Die ziekte, dat is nou net iets wat ik er niet bij kan hebben.

 

Mijn man is doodziek. Dat weet u, hè dokter? Dat betekent, regelen, deur opendoen voor werklui om aanpassingen in huis te laten maken, doktersafspraken etc. En tussendoor kost het opstellen van zijn levenstestament ook enorm veel tijd. Want dat gun ik hem wel hoor dokter: een respectvol einde.

Na de jaarwisseling wordt het beter. De NS heeft namelijk haar dienstregeling aangepast waardoor ik tien minuten minder hoef te wachten op mijn overstap. Scheelt net weer he? Dat wachten is sowieso een zinloze bezigheid. Laptop niet bij de hand en gewoon de tijd voorbij laten drijven. Totaal zinloos.

Weet u wat irritant is dokter? Als mijn honden niet doorlopen ’s morgens. Of als ik per ongeluk een buurvrouw tegen kom wanneer ik naar buiten loop. Ik maak dan wel vriendelijk glimlachend een praatje maar ondertussen reken ik uit waar ik de verloren drie minuten ga inlopen. Mijn vriendinnen hebben dit trouwens precies hetzelfde als hun kinderen ineens vervelend doen, niet willen doorfietsen/ ontbijten/ aankleden of als ze ineens na school met een vriendje willen spelen….

Had ik het al met u over het verkeer dokter? Dat moet u toch ook vreselijk vinden als u naar patiënten moet? Mensen die stil blijven staan achter een groen stoplicht! Tergend! Of precies de toegestane snelheid rijden. En dan het liefst op de linkerbaan. Werkelijk waar. Aparte tijdsblokken zouden ze moeten maken. Voor mensen die alle tijd hebben en mensen die gewoon werken en proberen te overleven.

Vorig jaar dwong mijn baas me een mindfulness cursus te volgen. Mijn hart ging op momenten tekeer als een bezetene en hij maakte zich zorgen. Ik tuurde regelmatig in mijn agenda in de hoop dat er afspraken zouden vervliegen. Zodat ik er nieuwe bij kon maken.

Mijn baas ‘wilde me tegen mezelf beschermen’. Ik vond het nogal overtrokken maar toen ik omviel op de parkeerplaats heb ik toch maar ingestemd. Die mindfulness cursus heeft me  136 uur gekost (8 avonden van 3 uur en 2 uur per dag oefenen). Ik zei al  dat ik snel kan lezen en werken maar daar had ik bij deze cursus niks aan. Zitten moest ik, mediteren en voelen ‘hoe het gaat in mijn lichaam’. Tja,  mooi hoor allemaal, om te voelen waar ik pijn heb, een wolk van verdriet en tranen. Maar wat heb je er nou helemaal aan? Brengt dat nou brood op de plank? Na 8 weken kon ik weer gewoon door. Hoewel het wel even duurde voordat ik dat bewustzijn van mijn hartkloppingen en de pijn in mijn lichaam weer kwijt was…

Toch dokter, misschien wel door die cursus maar ik realiseer me de laatste tijd vaker dat het zo niet gaat. Mijn ziekte wordt erger, ik ben altijd moe en genieten is een apart woord geworden. Daarom ben ik bij u dokter. Mijn leven past me niet meer. Heeft u een andere maat voor me?

Nieuw blad

‘Mogen we ons alweer laten horen?’, fluisterde ze. Ze zaten verscholen onder takken, blad, mos en gras. Het was soms koud en vochtig geweest maar over het algemeen vrij goed te doen. Uren waren voorbij gedreven. Zonder woorden, zonder actie en op een gegeven moment zelfs zonder gedachten. Ze hadden geruzied, spelletjes gedaan, oplossingen voor potentieel onoplosbare problemen gezocht en ze hadden gepraat. Over de wereld, elkaar, zichzelf. Over dingen die pijn deden, angsten maar ook over momenten van vreugde, plezier en warmte. En na al die tijd ondergedoken te zitten was er nu de natuurlijke drang weer naar buiten te komen. Om weer te kijken hoe de wereld draaide en daar schoorvoetend aan mee te doen.

Er was veel geweest. Onrust, beweging, ongeloof en verdriet. Over de wereld, de mensheid, de ‘loop der dingen’. En hoewel deze dingen voorheen aanleiding hadden gegeven haar stem te laten horen, was het even verstild. In een soort gedwongen overgave. Een gevoel van overweldigd zijn. Een Kalimero gevoel. Want maakte het uit? Deed het er toe? Of kon onderduiken ook gewoon? Zonder verdere gevolgen. En hoewel het achteraf pas duidelijk werd, was ze min of meer in deze situatie gestuurd. Een periode van rust, stilte, naar binnen. De stormen even over laten waaien.

Stormen waren er: de wereld schokte door een nieuwe president, mensen verloren geloof en liefde, er verdronk een hondje en mensen verbonden zich. Maar nu ze zo langzaam weer naar voren kwam was er niet veel dat de moeite van het noemen waard was. Alle stormen groot en klein, waren ook weer gepasseerd. Soms met veranderingen aan interieur en omgeving, anderen met ogenschijnlijk geen enkel gevolg….

Ze dacht hierover na en besloot zich te verbinden met een diep vertrouwen. Datgene dat ze voelde tijdens meditaties, wandelend in het bos, bij een innige omhelzing of prachtig muziekstuk. Het vertrouwen dat het gaat zoals het mag gaan. Al dan niet met reden, oorzaak, doel of gedachte. Gewoon. Het gaat. En daarmee stapte ze naar buiten. Keek naar de bomen die hun blad lieten vallen, geholpen door de krachtige november wind en door het nieuwe blad dat diep van binnen zich al aankondigde.

Er groeide nieuw blad. Ze wilde naar buiten.